Ecclesia completa en ander groot woorde

11 11 2016

IMG_3827.JPGDie pas afgelope Buitegewone Vergadering van die Algemene Sinode van die Ned Geref Kerk in Pretoria (7-10 Nov 2016) het, soos soveel keer in die verlede, heelwat reaksie uitgelok. Hier wil ek nie reflekteer oor die besluit rondom selfdegeslagverhoudings nie, maar eerder so bietjie wonder oor hoekom daar soms sulke skerp verskille op die vloer kon wees. Ons het tog ooreengekom dat ons die gesag van die Skrif aanvaar, ons het selfs ‘n lang gesprek oor die verstaan van die Skrif gehad (hermeneutiek), maar toe dit by die toepassing kom…

Opvallend was hoe sommige afgevaardigdes gehou het daarvan om “groot woorde”, tegniese terme, te gebruik, wat natuurlik lei tot die uitsluiting van die 50% kerkraadslede teenwoordig (waarvan, ek sou raai, die meeste nie tegniese teologiese terme in Latyn en Grieks verstaan nie, die dominees sukkel daarmee!).

Ek wonder…. Ek wonder of of nie iets in die debatte gesien het van die laaste van die “moderniste” wat krampagtig aan “sekerhede” vasklou nie, terwyl ‘n groot deel van die vergadering al baie meer gemaklik is met ‘n post-modernistiese styl. Sonder om nou self baie tegnies of akademies te raak, net ‘n enkele opmerking oor die verskil tussen die twee (Daar is baie meer verskille as wat ek hier op ‘n verenvoudigde manier uitlig!).

‘n Modernistiese wêreldbeskouing werk meestal met absolute waarhede, vaste waarhede, swart of wit styl argumente. ‘n Post-modernistiese styl is baie gemaklik met grys areas, met erkenning dat ons nie als weet nie, met die mistiese.

Die voorstanders van ‘n meer inklusiewe houding teenoor mense wat in die kerk randfigure is, in hierdie geval mense met ‘n selfdegeslagseksueleoriëntasie, erken meerendeels dat ons onseker is van baie dinge, soos Paulus dit stel in 1 Korintiërs 13:12 (AFR83): “Nou kyk ons nog in ‘n dowwe spieël en sien ‘n raaiselagtige beeld“. Tog wil hulle ruimte maak vir dit waarvan ons wel seker is, naamlik die liefde en genade van God wat daar is vir alle mense.

Wat ek gehoor het van diegene wat BAIE meer seker is van hulle standpunte en van hulle “feite”, is absolute sekerheid. Dit IS wat die huwelik is, en basta. Dit is wat die Bybel sê, ek verstaan dit absoluut en duidelik. Selfs ironiese opmerkings deur mense aan die ander kant is letterlik geïnterpreteer.

Ek wonder… Soos wat meer “millennials” afgevaardig word en die “Baby-boomers” al minder word by hierdie vergaderings mag die styl van debatvoering dalk heelwat verander. Dit is egter ook nie ‘n reglynige saak nie. Van die “Baby-boomers” het baie inklusiewe taal gebruik en van die “millennials” baie eksklusiewe taal. Dalk glad nie ‘n gender / ouderdom ding nie.

Ekself vind my baie gemaklik by Paulus se “dowwe spieël”!

Advertisements




Soos ‘n boom by ‘n waterstroom

15 06 2012

Image

Die afgelope week (4-7 Junie 2012) het die Oos-Kaap se NG Kerk sinode gehou. Daar is oor baie goed gepraat en besin – Jeug en onderwys, belydenisskrifte, administrasie, eenheid van die kerk, lidmate, doop, predikante, ens, ens… Ek kan sommer hoor hoe mense dink – “En? Wat beteken dit vir ons hier waar ons die Here dien? Sulke vergaderings is sommer tydmors!”

Tog het hierdie sinode ons almal met ‘n boodskap huis toe gestuur, met Psalm 1:3, so vertaal: “Die NG Kerk in Oos-Kaapland is ‘n boom wat by God se waterstroom geplant is, op die regte tyd vrugte dra en waarvan die blare nie verdroog nie.” Mooi woorde. Baie poëties gestel. Maar hoe kom ‘n mens by die mooi verby, hoe kry die vrugte van hierdie boom voete in God se wêreld?

Kom ons vertaal hierdie teks nog so bietjie verder: “Die gemeente waar ek die Here dien is ‘n boom wat by God se waterstroom geplant is, op die regte tyd vrugte dra en waarvan die blare nie verdroog nie.” En wat van nog verder: “Ek, vul jou eie naam hier in, is ‘n boom wat by God se waterstroom geplant is, op die regte tyd vrugte dra en waarvan die blare nie verdroog nie.”

‘n Mens kan nou baie goed sê oor hierdie teks. Ons kan uitwei oor wat dit beteken om God se boom te wees – hoe die beeld van ‘n boom iets sê van sterkte, van diep gewortel wees, van tot nut wees vir ander deur die skaduwee en vrugte. Ons kan verder uitwei oor God se waterstroom en hoe God ons versorg, hoe Hy altyd daar is vir ons, hoe die boom nooit kan groei sonder Hom nie.

Maar, gedagtig aan wat Jesus gesê het in Matteus 21 rakende die vyeboom wat nie vrugte gedra het nie, moet ons miskien ‘n bietjie gaan let op die vrugte wat ons dra. Dra ons “op die regte tyd” vrugte? Wat bedoel Psalm 1 met hierdie vrugte?

Die bron van die vrugte word baie duidelik in Psalm 1 uitgewys as die Woord van God. God self is die Een wat die vrugte in ons bewerk. Ons dra nie vrug omdat ons so oulik is nie. Psalm 1 sê ons moet die Woord eet en drink en slaap, dan dra ons vrugte as gelowiges en gemeente, nie omdat ons so goed beplan en goeie administrasie het nie.

Die vrugte is ook nie eintlik vir ONSSELF bedoel nie. ‘n Boom eet nie sy eie vrugte nie! Vrugte is daar om ander mee te versterk, ander mee te dien. Die vrugte is ook publiek, dit moet raakgesien kan word anders beteken dit niks vir ander nie. Anders kan niemand sy honger met daardie vrugte stil nie.

Hoe dra ek en jy, as God se bome, gevoed en versorg deur God, God se vrugte op die regte tyd?

Laat ek myself net ‘n oomblik hier in die rede val. Baiemaal dink ons dat geloof ‘n privaat saak is, ‘n saak vir my binnekamer. Is daar iets soos ‘n private geloof?  Nee! In die Bybelse tye was my publieke lewe en my geloofslewe een. Deesdae sê ons ons geloof het niks te make met my werk, my sport, ens nie. Ons het van geloof iets gemaak wat op ‘n Sondag vir ‘n uur of so beoefen word. Maandag begin die regte lewe weer…

Vir Psalm 1 is dit nie hoe dit moet gebeur nie. Vanuit God se Woord, vanuit my ontmoeting met God, word ons versterk om vrugte te dra, om duidelik en in die openbaar, in die publiek, Christen te wees

Dit beteken NIE dat ons daarop moet aandring om alles oop en toe te maak met gebed nie. In die ou dae is die enigste tye wat God se stem gehoor is by iets soos ‘n sinode die opening en afsluiting aan die begin en einde van die dag – tussen-in het ons met mekaar geredekawel en mekaar met ons welsprekendheid probeer oortuig. God se stem, God se vrugte moet deurlopend na vore kom. Dank die Heer dat dinge al hoe meer so gedoen word!

Ons word alreeds hier in die erediens daarvoor gereed gemaak. Al die goed wat ons hier doen en saam deel, vanaf die seëngroet regdeur die Wet, Geloofsbelydenis, prediking, tot by die uitsendingseën aan die einde het tog ten doel om ons te voed langs God se waterstroom.  As ons by die Here uitkom, is dit onmoontlik om nie vrugte te dra nie.

SODAT ons vrugte, God se vrugte deur ons, gesien kan word in die onderwys, in die politiek deur die versterking van ons demokrasie, in die werksplek, in die media, by die eenkant, verstote gedeeltes van ons samelewing. God se stem word duidelik in die manier wat ons die sout is vir die aarde,

Hoekom?  Hoekom is dit nodig om hierdie publieke, in die openbaar sigbare, vrugte te dra? Is dit nie genoeg om net versterk te word in ons eie “binnekamer” in ons eie “geloof” nie?

Ons moet hierdie openbare, publieke vrugte dra want ons is uit genade gered…in Christus geskape tot die goeie werk wat God voorberei het (Efes 2). God het die wêreld lief (Joh 3:16) en wil deur ons vrugte Sy liefde aan die wêreld bring.

(Met erkenning aan Prof Piet Naudé se voordrag tydens die sinode)

(Foto: Heinrich Alberts)