Matteus 28:16-20 Drie-Eenheid met ons

7 06 2020

Goeiemôre! Christus het opgestaan! Hy het waarlik opgestaan!

Sit saam met jou gesin, steek ‘n kers aan om julle aan die teenwoordigheid van die Heilige Gees te herinner, bid saam en volg dan die stappe hieronder.

Hier is ‘n inkleurprent vir die kinders en kleinkinders om hulle te herinner aan die liefde van Jesus

Hier is ‘n lied wat julle voor die tyd kan saamsing!

Vandag se teks is Matteus 28:16-20

Die oordenking is as ‘n video op YouTube en as ‘n audio podcast op Anchor en Spotify.

En ‘n pragtige lied om na die tyd na te luister, spesiaal deur Nico Bezuidenhout vir hierdie tyd geskryf – doen dit as jou aanbidding, geloofsbelydenis na die hoor van die Woord.

Seën en sterkte vir die dag! Bid vir mekaar, ons land, almal wat moet werk en bly veilig!

En as jy verkies om net te lees, hier is die teks van die orodenking:

Matt 28:16-20

Wat ‘n week! Alweer wil ons eintlik sê, dis asof elke week nuwe “hoogtepunte” van chaos en hartseer bring. In Amerika lees ons van onluste oor ‘n man wat deur die polisie doodgemaak is. Hier by ons bly dinge so onderlangs grom oor Collins Khosa wat deur die weermag gedood is. Die noodtoestand is met nog ‘n maand verleng.

Hoe praat mens oor die Triniteit met sulke nuus orals? Met wanhoop, met besighede wat toemaak, ook hier in ons dorp, met mense wat hulle werk verloor. ‘n Mens kan ‘n lang lesing vol allerlei groot Griekse en Latynse woorde gebruik – MAAR in hierdie omstandighede beteken dit absoluut niks nie!

Tog is die kern van die leer van die Triniteit ongelooflik relevant vir ons vandag, 7 Junie 2020. Sien, al daai groot en moeilike begrippe probeer maar net die een maklike, maar onverstaanbare, begrip uitbeeld. God die Vader, God die Seun, God die Heilige Gees is in perfekte harmonie, ‘n perfekte verhouding. En is dit nie wat ons nodig het nie? Om te leef in so ‘n verhouding met mekaar dat dit iets wys van God se verhouding tussen Vader, Seun en Gees?

Verhoudinge wat Jesus uitgebeeld het met die woorde dat ons ons naaste moet liefhê soos onsself. Verhoudinge wat in hierdie tyd ongelooflik belangrik is. Verhoudinge wat hulle fondament vind in Jesus se laaste woorde in die Matteus evangelie; “ onthou: Ek is by julle al die dae tot die voleinding van die wêreld.”

Dit gaan nie hier oor dik teologiese boeke of moeilike begrippe nie – gee om vir mekaar soos Ek vir julle omgee is omtrent wat Jesus sê. Gee om ten spyte van verdienste. Gee om al kry jy niks terug nie.

Ons eerste geneigdheid wanneer iets die nuus haal soos die Khosa of Floyd storie is om te vra, het hy nie daarvoor gesoek nie? Maar Jesus kyk en soek nie vir skuld nie. Jesus kyk vanuit vergifnis, aanvaarding, liefde, TEN SPYTE van wie en wat ons is en doen.

En dit is waartoe Hy ons ook roep – aanvaarding van mekaar – al is ons verskillend, al dink ons verskillend, al is ons politiek verskillend, al het ons verskillende kulture.

Die maklike pad is om mekaar te brandmerk en af te kraak, om vinger te wys.

Die moeilike pad is die pad van liefde. Van saam met die een wat met ons is te leef. Om te leef vanuit die aanvaarding wat Immanuel, God met ons, vir ons het.

En ek sê met opset hierdie is ‘n moeilike pad, want ek het nie al die antwoorde nie. Ek sukkel ook hiermee. Ek raak ook kwaad en gefrustreerd. MAAR ek weet dat as Jesus sê dat Hy met ons is, Hy ook in hierdie moeilike tyd met ons is. Dat Hy ons ook nou wil help om in moeilike tye uit liefde en aanvaarding te leef, om in moeilike tye ietsie uit te beeld van die verhouding tussen Vader, Seun en Gees.





Familie!

27 05 2018

“”Abba!” Dit beteken Vader” (Rom 8:15). En ons kan dit sê, want ons “het die Gees ontvang wat (ons) tot kinders van God maak.” Maar nie net randfigure, kinders wat “gesien maar nie gehoor moet word nie”, “erfgename” (Rom 8:17), mense wat die volle aanvaarding ontvang het as kinders, wat die volle toegang het tot die erfporsie. En nie net erfgename nie, maar MEDE-ERFGENAME saam met Jesus, die Seun! Dit is waarmee ons teksgedeelte begin vandag. Ons is mense wat volledig aanvaar en geliefd is, wat God Vader mag noem.

Dit sê eintlik vir ons al klaar alles van God se wese. Wanneer ons probeer verstaan wie God is, praat ons eintlik nie in abstrakte terme soos “alomteenwoordig”, “alwetend”, “Drie-Eenheid” ens nie, ons praat oor die hart van God, waartoe Hy verbind is. En dit is verhoudings. God is ‘n verhoudingswese, ‘n heilige “familie” van Vader, Seun en Heilige Gees. En die wonder van dit alles is dat ons ingetrek is in die verhouding met God.

Om die Drie-Eenheid te verstaan moet ons verstaan dat die Bybel oor God in verhoudings terme praat – verhoudings tussen Vader, Seun en Gees maar ook altyd van verhoudings met ons! Die verhoudings binne God as Vader, Seun en Gees sluit ons in hierdie verhoudings in. Wanneer dit gebeur, weerspieël ons lewe en verhoudings iets van die Goddelike lewe. Die verhoudings binne die Drie-eenheid vorm ‘n huishouding van Vader, Christus (die Seun) wat die wettige Erfgenaam is, en die Gees wat die Getuie (die wettige Verteenwoordiger) van die huishouding is. Hierdie huishouding is nie geslote nie, maar wil ons daarby insluit deur “aanneming tot kinders”. Dit is hoekom die vroeë kerk die term “perichoresis” vir hierdie verhouding gebruik het. Dit is soos ‘n dans wat die Drie-Eenheid in perfekte harmonie saam dans, maar ook terselfdertyd vir ons innooi om saam te dans. Dit gaan nie oor swaarwigtige teorieë van duisende jare terug nie.

Om te glo in die Drie-Eenheid is om te glo in ‘n God wat omgee, wat betrokke is in ons lewens, wat belangstel. Wat ons deel wil maak van Sy lewe. Die erfgename van God, die kinders van God, is nie ‘n gebou nie, maar mense wat elke dag aanpak in afhanklikheid van God. Ook staan ons nie alleen nie. Ons, NG, Presbiteriaan, Rooms Katoliek, Baptis, ens., almal is erfgename van God. Gesamentlik deel van God se familie.

Hoe toets ons dit? Hoe wys ons in Wie of wat ons werklik glo. Joh 17:21, 23 “Ek bid dat hulle almal een mag wees, net soos U, Vader, in My is en Ek in U, dat hulle ook in Ons mag wees, sodat die wêreld kan glo dat U My gestuur het. Ek in hulle en U in My, sodat hulle volkome een kan wees, sodat die wêreld kan weet dat U My gestuur het en hulle liefhet net soos U My liefhet.” “Sodat die wêreld kan glo”, wat glo? Dat Jesus deur God gestuur is, die Messias.

Verhoudings, met mekaar en met God en saam met die dans van God is ‘n ongemaklike waarheid van die Bybel. Ek kan nie “Abba” sê as my geloof net oor myself gaan nie. Ek kan nie deel van die familie wees as ek my geloof misbruik om ander te veroordeel of om mag oor hulle uit te oefen nie. Ek is tempel van God net sover ek dit saam met die familie, mede-gelowiges, is.

“Our faith is personal but never private, meant not only for heaven but for this earth.” (Caroline Lewis)

So, die Drie-Eenheid is nie net redenasies van eeue terug nie. Dit bepaal hoe ek my mede-gelowige behandel. Dit bepaal hoe ek die Chinese of Moslem winkeleienaar behandel. Dit bepaal wat my prioriteite is – as gemeente en as individuele gelowige. Om te glo in die Drie-Eenheid is om te glo dat God in ‘n verhouding met ons is en wil wees, dat ons Abba mag sê. Om te glo in die Drie-Eenheid is om te sê dat AL ons verhoudings en interaksies bepaal word deur ons deel wees van die familie van God!

(Met erkenning aam “Woord en Fees” en “Workingpreacher.org”)





Wat bely ek? Artikel 1 en die Ned Geref Kerk

10 11 2014

Bely_Belhar.001Deur die eeue het mense die nodigheid gevoel om dit wat hulle glo te bely, in woorde om te sit. So kry ons al vroeg in die Ou Testament die “Shema Israel”, “Luister Israel”, waar Israel hulle geloof in God bely. “Luister, Israel, die Here is ons God, Hy is die enigste Here… (Deut 6:4-9, 11:13-21, Numeri 15:37-41). Ook in die Nuwe Testament kry on etlike gevalle waar mense dit nodug voel om dit wat hulle glo in woorde uit te druk.  In Matteus 16:16 word Petrus aangehaal as hy sê: “U is die Christus, die Seun van die lewende God.”, en in Johannes 11:27 sê Martha: “Ja, Here, ek glo vas dat U die Christus is, die Seun van God, die Een wat na die wêreld toe moes kom.

Ook in van die briewe in die Nuwe Testament kry ons gedeeltes wat lyk of dit vroeë geloofsbelydenisse is. Fillipense 2:6-11 is een voorbeeld hiervan: “(6) Hy wat in die gestalte van God was, het sy bestaan op Godgelyke wyse nie beskou as iets waaraan Hy Hom moes vasklem nie,…. (11) en elke tong sou erken:“Jesus Christus is Here!” tot eer van God die Vader.”

Maar hoekom? Hoekom het mense in die Bybelse tyd en daarna die nodigheid gevoel om wat hulle glo in woorde uit te druk? Daar is ‘n paar redes daarvoor, waarvan sommige die volgende kan wees:

  • Onthou eerstens dat dit nie gaan oor jou lojaliteit aan die Bybel nie
  • Dit help om waarheid van dwaling te onderskei
  • Dit is ‘n openbare stelling van wat ons glo
  • Dit probeer sistematies sê wat ons aan die hand van die Bybel glo oor ’n spesifieke saak of sake

Hierdie proses van te wil uitdruk wat jy glo het na die Bybelse tyd voortgegaan. Die Ned Geref Kerk onderskryf byvoorbeeld op die oomblik ses Belydenisskrifte. Dit is die volgende:

Ekumeniese Belydenisskrifte – Hierdie is Belydenisskrifte wat die NG Kerk met ‘n baie groot deel van die wêreldwye kerk deel.

Apostoliese Geloofsbelydenis  – Die vroegste reste van die belydenis mag sover as c. 180nC teruggaan, maar die eerste verwysing daarna is in n brief wat in 390nC vanaf ‘n sinode in Milaan gestuur is. Dit probeer opsom wat die Nuwe Testament oor Jesus sê.
Geloofsbelydenis van Nicea – Die vroesgte weergawe van die belydenis is in 325 nC deur die eerste Konsilie van Nicea opgestel. Dit is hoofsaaklik geskryf om die kettery dat Jesus ’n geskape wese was aan te spreek (Die dwaling van Arius)
Geloofsbelydenis van Athanasius – Die belydenis is in gebruik in kerke sedert die sesde eeu. Dit spreek geloof in die Drie-Eenheid uit teen ‘n dwaling dat Jesus ondergeskik is aan God die Vader en nie deel van ’n Eenheid nie.

Dan is daar die drie Gereformeerde Belydenisse, of Drie Formuliere van Eenheid wat die NG Kerk plaas binne die Gereformeerde raamwerk van kerke:

Nederlandse Geloofsbelydenis – Geskryf in 1561 deur Guido de Bres, wat in 1567 gehang word deur die Spaanse Inkwisisie omdat hy dit nie wil terugtrek nie. Dit stel die Protestantse geloof se beginsels teen die vervolging deur die Katolieke Kerk van die middeleeue.

Heidelbergse Kategismus – Geskryf in 1563 in Heidelberg, Duitsland, geksryf op versoek van  keurvors Frederik III van die Palts. Dit is geskryf om Protestantse geloof se beginsels aan nuwe gelowiges te leer, veral in reaksie op die Konsilie van Trent se aanvalle op die Protestantse geloof.

Dordtse leerreëls – Opgestel op die sinode van die Gereformeerde Kerke van die Verenigde Nederlande van 1618 – 1619 in Dordrecht, Nederland. Dit is spesifiek gemik daarop om Armininius se dwaling dat die vrye wil van die mens bepalend is in ons verhouding met God, teen te werk

In die breë kan oor al hierdie belydenisse gesê word dat hulle ontstaan en “oorlewing” met stryd gepaard gegaan het. Mense het letterlik hulle lewens verloor om die waarheid wat hierin opgeteken staan te bely.

Nou waarnatoe met die huidige stryd rondom Artikel 1 van die NG Kerk se Kerkorde? Die geskiedenis gaan eintlik terug na die Wêreld Alliansie van Gereformeerde Kerke se uitspraak in Augustus 1982 te Ottowa wat die teologiese regverdiging van apartheid, en die gepaardgaande gedwonge skeiding van christene op rassegrondslag, as ‘n dwaling bestempel het. Dit was vir die NG Kerk ‘n bitter pil om te sluk, en die gepaardgaande konsep Belhar Belydenis wat dieselfde jaar deur die NG Sendingkerk se sinode aanvaar is, was die kersie op die koek. Dit maak dat baie lidmate van die NG Kerk nie die woord “Belhar” kan hoor sonder om weer die gevoelens van 1982 op te roep nie. Tog het die NG Kerk se beleidstandpunt Kerk en Samelewing van 1986 alreeds erken dat die kerk skuldig was aan die WAGK se beskuldiging. Op verskeie Sinodes het die NG Kerk is ook nou al gesê dat die Belydenis van Belhar in lyn met die Skrif is. Om die waarheid te sê het die Algemene Sinode van die NG Kerk alreeds in 1990 besluit dat die Belydenis van Belhar nie onskriftuurlik is nie (en ook nie in stryd is met die Drie Formuliere van Eenheid nie).

Artikel 1 van die Kerkorde van die NG Kerk stel bloot die Belydenisgrondslag van die kerk. Die huidige voorstel sê dat ons by die verpligting bly om die ses belydenisskrifte hierbo genoem te aanvaar, maar dat ‘n ekstra belydenis, wat opsioneel sal wees om te bely, bygevoeg word. Dit is die Belydenis van Belhar.

In kort beteken die “JA” of “NEE” stem wat van lidmate, gemeentes en sinodes gevra word die volgende (Erkenning aan “Die Kerkbode” 7 November 2014):

  • JA: Ek stem persoonlik saam met Belhar en gee aan ander ruimte om dit nie te bely nie
  • JA: Ek stem nie persoonlik saam met Belhar nie, maar gee ruimte aan ander om dit wel te bely
  • NEE: Ek stem nie persoonlik saam met Belhar nie en wil ook nie aan ander ruimte gee om dit te bely nie

‘n “Ja” stem deur twee derdes van die gemeentes en sinodes van die kerk sal eintlik net bevestig wat alreeds bestaan, naamlik dat ‘n groot klomp lidmate, predikante, gemeentes en sinodes hulle heelhartig vereenselwig met die inhoud en strekking van die Belydenis van Belhar. Voorbeelde is legio, van baie predikante (insluitende die meeste proponente wat afstudeer) wat dit alreeds vir jare tydens legitimasie onderteken, tot gemeentes soos die NG Gemeente Langeaanweg wat dit amptelik aanvaar het in 1997.

Die skrywer hiervan het alreeds die belydenis in 1987 onderteken en staan nog heelhartig by die vyf punte van die Belydenis van Belhar:

  • Glo in God, Vader, Seun en Gees
  • Glo dat God ons een maak en dat ons geroep is om dié eenheid sigbaar uit te leef
  • Glo dat God ons met Hom en mekaar versoen
  • Glo dat ons God moet navolg deur regverdig te lewe
  • Glo dat ons God meer gehoorsaam moet wees as mense

Verdere leestof kan die volgende insluit:





Een…

30 10 2014

flowersJoh 17:20-21: (2014 Direkte vertaling): “Ek bid egter nie net vir hulle nie, maar ook vir dié wat deur hulle woorde in My glo — dat hulle almal een kan wees, net soos U, Vader, in My is en Ek in U; en dat hulle ook in Ons kan wees, sodat die wêreld kan glo dat U My gestuur het.”

In ‘n vorige plasing op hierdiedie blog is ons gevra: “Is ek by God?” Daarna het die vraag gevolg: “Is ek by God deur myself te gee?” Vandag vra Johannes die vraag: “Is ek by God deur eenheid tussen gelowiges te soek?”

Hierdie vraag is deur die eeue ook al baiekeer aangespreek in verskillende Geloofsbelydenisse. Hier is ‘n paar voorbeelde:

Apostoliese Geloofsbelydenis: “Ek glo aan ’n heilige, algemene Christelike kerk, die gemeenskap van die heiliges;”
Geloofsbelydenis van Nicea: “Ons glo aan een, heilige, algemene en apostoliese kerk.”
Belydenis van Belhar (1986): “Ons glo aan een heilige algemene Christelike kerk, die gemeenskap van die heiliges, geroepe uit die ganse menslike geslag.”

Jesus bid vandag vir ons en tree vir ons by die Vader in. Waarvoor bid Hy? Volgens hierdie gedeelte bid Hy vir herstelde verhoudings, vir geneesde mense, vir liefdevolle samesyn. “Vir hulle bid Ek ook! Vader, gee dat hulle in lojaliteit teenoor mekaar soos een man sal saamstaan. Vader, U weet hoe heg en intiem ons verhouding met Mekaar is. Ons belange, denke en dade is totaal een. Gee asseblief dat hulle verhouding onder mekaar en veral met Ons net so heg en intiem sal wees. As die mense in hierdie wLreld sien hoe die gelowiges saamstaan en saamwerk, sal hulle oë daarvoor begin oopgaan dat U My na hulle toe gestuur het.” (17:21 Die Boodskap).

Deur Jesus word ons opgeneem in die lewe van die Heilige Goddelike Familie, Vader, Seun en Gees. Ons word kinders van God. Jesus bid dat die kwaliteit van ons verhoudinge dieselfde liefdevolle gehalte sal hê as die verhouding binne die Drie-eenheid.

Uit ‘n eerlike lees van Joh 17:20-26 kom ons agter dat eenheid vir Jesus belangrik was. Hy bid dat daar eenheid onder sy volgelinge sal wees. Onthou wie is die volgelinge oor wie dit hier gaan. Daar was vissermanne, belastinggaarders, ekstroverte en introverte, ouer en jonger mense asook mans en vroue onder hulle. Een ding kan ons van hierdie volgelinge van Jesus sê: Hulle was nie ‘n groep eenderse mense nie – en tog bid Jesus dat hulle een sal wees.

Miskien dink ons te veel oor eenheid in terme van eendersheid. Ons ken almal die storietjie van die ma wat na haar seun se paradedag gegaan het toe hy as polisie-offisier uitpasseer het. Die jong polisiemanne en vroue het netjies in gelid voor die skare verby marsjeer, maar o wee, die ma se seun was uit pas. “Kan jy glo”, sê sy vir die mense rondom haar, “my seun is die enigste een wat in pas is!”

Vir baie mense is ‘n kolom mense in uniform wat in gelid marsjeer, mooi! Dis volledige eendersheid. Die gevaar is dat ons iets hiervan in die kerk, in ons gemeente soek wanneer ons aan eenheid dink. Dan voel ons goed as almal konformeer na dieselfde kleredrag, dieselfde gebruike en optredes, ensovoorts.

Dis is nie verkeerd om by mekaar aan te pas en te konformeer nie. Ons doen dit in elk geval op baie terreine van ons lewe. Dink maar aan hoe mense elke jaar by nuwe modes aanpas. Die probleem onstaan egter wanneer ons dit begin verwar met gemeente-eenheid en kerkeenheid.

Wanneer dit gebeur, raak die gemeente of kerkruimte ‘n onveilige ruimte vir wie ook al uit pas is. Wee die een wat rook, sê een groep Christene. Wee die een wat geskei het, sê ‘n ander groep. Wee die een wat MIV positief is…..! Hierdie houdings lei tot stigma. En stigma funksioneer lynreg teenoor eenheid. Stigma lei daartoe dat ons na mekaar kyk met ‘n “Ons – Julle” houding.

In die Skifgedeelte waarby ons stilstaan, gaan dit baie duidelik om eenheid tussen Jesus se dissipels. Hierdie eenheid is so belangrik vir Jesus dat hy dringend tot sy Vader hiervoor bid. Die eenheid is so groots en diepgaande dat Jesus dit selfs met die eenheid wat daar tussen Hom en die Vader is, vergelyk. Hierdie eenheid is so belangrik vir die geloofwaardigheid van die evangelie dat Jesus by herhaling sê dat dit nodig is dat sy volgelinge een sal wees, want dan sal die wêreld weet en dan sal die wêreld glo.

Wanneer Jesus volgens Joh 17:22 sê dat Hy sy heerlikheid aan sy volgelinge gegee het sodat hulle ook een kan wees, gaan dit hier oor die paradoksale heerlikheid. Jesus “gee” aan sy dissipels sy lydensweg! In die ander evangelies lees ons dat Jesus herhaaldelik vir sy dissipels gesê het, neem jou kruis op en volg my (vgl Mat 10:38, 16:24, Mark 8:34 en Luk 9:23). Die eenheid tussen Jesus se dissipels is dus ten diepste ‘n eenheid wat die vrug is van dissipels van Jesus wat hulle kruise dra, volgelinge van Jesus wat bereid is om die minste te wees en ander se voete te was, gelowiges wie se optrede vol van genade en waarheid is. Dis ‘n liefdesgemeenskap volgens die liefde van Jesus.

In hierdie liefdesgemeenskap is die vrae, “wie is eenders en wie is anders?”, nie belangrik nie. Hier word gefokus op die vrae, “wie het hulp nodig? Wie se laste moet gehelp dra word?”

Wanneer ons so gemeente is, word ons gemeente ‘n plek van veiligheid, van genesing vir mense wat seergekry het, mense wat skynbaar anders is, mense van wie ons dink dat hulle uit pas geraak het. Die gemeente is mense wat deur God begenadig is. Mense wat God nuwe mense maak. En daarom kan ons ook mekaar in genade aanvaar in ons verskeidenheid en mekaar help om nuut te leef.

“Is ek by God deur eenheid onder gelowiges te soek?”

 

(Hierdie blogpost is die tweede van 4 wat van die sentrale temas van die Belydenis van Belhar (1986) oordenk. Hierdie plasings is nie verklarings of uitlegging van die Belydenis van Belhar nie, bloot nadenke oor van die temas.

Agtergrond inligting en stof gebruik  vanaf http://www.workingpreacher.org,http://seisoenvanluister.co.za en http://belydenisvanbelhar.co.za )





Gee…

29 10 2014

B0318NL_op_800x600Johannes 17:10 Afr ’83 Almal wat aan My behoort, behoort aan U; en wie aan U behoort, behoort aan My; en Ek word deur hulle verheerlik.

In ‘n vorige post het ek die vraag gevra “Is ek by God?” Wie is hierdie God? Wie is Hy by wie ons moet bly? Deur die eeue het mense op baie maniere hierdie vraag probeer antwoord, maar die kern bly omtrent altyd dieselfde:

Ek glo in God die Vader, die Almagtige, die Skepper van die hemel en die aarde. En in Jesus Christus, sy eniggebore Seun, ons Here; Ek glo in die Heilige Gees” (Apostoliese Geloofsbelydenis)

Ons glo in een God, die almagtige Vader, die Skepper van hemel en aarde, van alle sigbare en onsigbare dinge; en in een Here Jesus Christus, die eniggebore Seun van God, voor al die eeue uit die Vader gebore: Ons glo in die Heilige Gees, wat Here is en lewend maak.” (Geloofsbelydenis van Nicea)

Ons glo in die drie-enige God, Vader, Seun en Heilige Gees, wat deur sy Woord en Gees sy kerk versamel, beskerm en versorg van die begin van die wêreld af tot die einde toe.” (Belydenis van Belhar (1986))

Die Drie-Eenheid van Vader, Seun en Gees speel in elke geloofsbelydenis ‘n sentrale rol. Tereg ook. Vers 3 van Joh 17 sê: “En dit is die ewige lewe: dat hulle U ken, die enigste ware God, en Jesus Christus, wat deur U gestuur is.

Mooi en waar woorde, woorde wat van ons kant af erken dat God groter is as wat ons ooit kan verstaan en droom Maar wat sê dit vir ons eintlik oor die karakter van God? In hierdie kort gedeelte wat ons gelees het uit ‘n gebed wat Jesus gebid het, kom daar belangrike sake na vore wat vir ons iets leer van hierdie God wat ons, volgens vers 3, kan ken.

Hierdie God, hierdie Vader, Seun en Heilige Gees, word gekenmerk deur iets baie belangrik in hierdie gebed – die gee van ‘n geskenk. Nege keer in hierdie paar verse word die woord “gee”, “didomi” gebruik. Ons is aan Jesus gegee deur God, en Hy gee aan ons God se woord, God se liefde. In die aksie van “gee”, is Vader en Seun een, en gee God eintlik Homself aan ons.

En dit is nie maar net per ongeluk dat die woorde hier so in Jesus se gebed deur Johannes opgeteken is nie, 75 keer in die evangelie van Johannes word daarop gewys dat God Homself aan ons gee

Wat sê dit vir my? Wat beteken dit vir my lewe en vir my besluite as ek weet ek is aan God gegee en Hy gee Homself aan my?

– Dit beteken onder andere dat ek sal weet ek behoort – ek is nie maar net los en vas in die lewe nie, ek is nie maar net ‘n ongeluk nie. Ek behoort aan God wat my ken en vir wie ek kan ken My geloof, my lewe begin by God wat my wil ken en Homself aan my wil bekendstel. Dit is my identiteit: Geken deur God! Aanvaar deur God!

– Dit beteken ook dat ek God se naam, volgens die tyd van Jesus se verstaan, God se karakter kan ken. Die God wie se naam ons bely in die belydenisskrifte is nie maar net ‘n veraf, onbetrokke God nie. Nee, ons kan Sy karakter ken, die karakter van die een wat alles gedoen het sodat ons Hom kan ken, wat Homself gegee het in lewe, sterfte en opstanding sodat ons Hom kan ken

– In vers 14 sê Jesus: “Ek het u woord aan hulle gegee”. ‘n Mens kan hierdie woorde nie hoor sonder om herinner te word aan die eerste vers van hierdie evangelie nie: “In die begin was die Woord daar, en die Woord was by God, en die Woord was self God”. Jesus het nie ‘n dooie letter, ‘n wet, gebring nie Deur die Woord te beliggaam het Hy ‘n verhouding, ‘n lewende Woord gebring wat bestaan uit ‘n verhouding met God.

Is ek by God? Want Hy is verseker by ons. Die drie-enige God, Vader, Seun en Heilige Gees GEE Homself aan ons sodat ons Sy karakter kan ken, GEE aan ons hierdie kennis deur die Woord wat vlees geword het, en GEE nou ook aan ons die opdrag om hierdie God verder te gaan bekend maak. :18: “Soos U My na die wêreld toe gestuur het, het Ek hulle ook na die wêreld toe gestuur”.

God gee Hom aan jou SODAT jy jouself aan HOM kan gee deur alles wat jy dink doen en sê!

(Hierdie blogpost is die eerste van 4 wat van die sentrale temas van die Belydenis van Belhar (1986) oordenk. Hierdie plasings is nie verklarings of uitlegging van die Belydenis van Belhar nie, bloot nadenke oor van die temas

Agtergrond inligting en stof gebruik vanaf http://www.workingpreacher.org, http://seisoenvanluister.co.za en http://belydenisvanbelhar.co.za )