Prosesse, prosedures en ander goggas

14 11 2016

“‘n Diep geestelike ervaring.” Dit is hoe meer as een persoon die 2015 vergadering van die Algemene Sinode van die Ned Geref Kerk beskryf het. ‘n Vergadering ‘n “geestelike ervaring”??? Dit moes baie spesiaal gewees het. Ongelukkig was ek nie daar om te deel in die ervaring nie, maar dit het wel uitgeloop op ‘n klomp besware. Soveel so dat ‘n Buitengewone Algemene Sinode in November 2016 gehou is om die besware aan te hoor. En daar was ek. As sekundes afgevaardigde.

Die agenda (Insluitend beswaarskrifte en gravamina, 746 bladsye!) het ons ‘n week voor die tyd gekry. Maar daar was eers nog ‘n streeksinode om af te handel, so, het ‘n mens maar probeer lees waar moontlik, maar glad nie voorberei soos dit behoort te gewees het nie. Dat ek nie al een in hierdie bootjie was nie word sommer die eerste aand duidelik.

Na ‘n uur en ‘n half gesprek rondom die Algemene Taakspan Regte (ATR) se verslag word dit duidelik dat ons eintlik niks te sê het oor die 2015 besluit rondom selfdegeslagverbintenisse nie. ‘n Appèlliggaam het dit alreeds van die tafel af gevee as gevolg van prosedurefoute!  Frustrasie begin! Kon die ATR dit nie maar duidelik gesê het aan die begin van hulle verslag nie? Duidelik was die oorgrote meerderheid van die vergadering saam met my onder ‘n wanindruk.

‘n Ander gogga wat sommer die eerste aand sy kop uitgesteek het was regsmenings. Dit het omtrent soos die eindtyd geklink, maar behalwe vir oorloë en gerugte van oorloë was dit regsmenings en gerugte van hofsake!

Dag twee begin toe op ‘n manier wat hierdie doodgewone plattelandse dominee glad nie verstaan het nie. 2015 se besluit is van die tafel af, in prosedurele terme bestaan dit nie meer nie. Tog word die volgende dag daaraan gewy om diegene wat besware of voorleggings oor die 2015 besluit het, kans te gee om dit te lug. Twee en twintig mense kry tyd om te praat oor ‘n besluit wat nie meer bestaan nie! Hoe nou gemaak?

Uiteindelik kom die sinode by ‘n gesprek wat aan die hart van die verstaan van die boodskap van die Bybel oor selfdegeslagverbintenisse lê, naamlik Skrifgesag en die verstaan van die Skrif. Dit was tenminste ‘n gesprek van ordentlike gehalte en diepte. So, met verwagting vir ‘n ordentlike besluit oor hierdie saak wag ons vir voorstelle op die tafel.

Dit gebeur toe, ‘n voorstel, oorgeneem uit een van die beswaarskrifte, met ‘n klomp amendemente, kom op die tafel. Punt vir punt, soos dit hoort, word dit bespreek en beredeneer. Die eerste stemming oor ‘n amendement val, dit word aanvaar, en daar kom die wiele af! ‘n Afgevaardigde spring op en beskuldig die sinode daarvan dat die kerk se “hamartologie en soteriologie” nou verander is! Dis nou, in gewone Afrikaans, sondeleer en verlossingsleer. Daar is ‘n harwar. Prosedure foute is gemaak. Die oorspronklike voorsteller het nie kans op repliek gekry nie. Die besluit word verwerp en die vergadering rol terug na ‘n posisie voor die besluit geval het. Repliek word gelewer, weer word gestem, die keer word die amendement verwerp.

Oor die uiteindelike besluit sal ek later ietsie sê, maar oor die prosesse, prosedures en ander goggas? Nie ‘n geestelike ervaring vir my gewees nie….





Ecclesia completa en ander groot woorde

11 11 2016

IMG_3827.JPGDie pas afgelope Buitegewone Vergadering van die Algemene Sinode van die Ned Geref Kerk in Pretoria (7-10 Nov 2016) het, soos soveel keer in die verlede, heelwat reaksie uitgelok. Hier wil ek nie reflekteer oor die besluit rondom selfdegeslagverhoudings nie, maar eerder so bietjie wonder oor hoekom daar soms sulke skerp verskille op die vloer kon wees. Ons het tog ooreengekom dat ons die gesag van die Skrif aanvaar, ons het selfs ‘n lang gesprek oor die verstaan van die Skrif gehad (hermeneutiek), maar toe dit by die toepassing kom…

Opvallend was hoe sommige afgevaardigdes gehou het daarvan om “groot woorde”, tegniese terme, te gebruik, wat natuurlik lei tot die uitsluiting van die 50% kerkraadslede teenwoordig (waarvan, ek sou raai, die meeste nie tegniese teologiese terme in Latyn en Grieks verstaan nie, die dominees sukkel daarmee!).

Ek wonder…. Ek wonder of of nie iets in die debatte gesien het van die laaste van die “moderniste” wat krampagtig aan “sekerhede” vasklou nie, terwyl ‘n groot deel van die vergadering al baie meer gemaklik is met ‘n post-modernistiese styl. Sonder om nou self baie tegnies of akademies te raak, net ‘n enkele opmerking oor die verskil tussen die twee (Daar is baie meer verskille as wat ek hier op ‘n verenvoudigde manier uitlig!).

‘n Modernistiese wêreldbeskouing werk meestal met absolute waarhede, vaste waarhede, swart of wit styl argumente. ‘n Post-modernistiese styl is baie gemaklik met grys areas, met erkenning dat ons nie als weet nie, met die mistiese.

Die voorstanders van ‘n meer inklusiewe houding teenoor mense wat in die kerk randfigure is, in hierdie geval mense met ‘n selfdegeslagseksueleoriëntasie, erken meerendeels dat ons onseker is van baie dinge, soos Paulus dit stel in 1 Korintiërs 13:12 (AFR83): “Nou kyk ons nog in ‘n dowwe spieël en sien ‘n raaiselagtige beeld“. Tog wil hulle ruimte maak vir dit waarvan ons wel seker is, naamlik die liefde en genade van God wat daar is vir alle mense.

Wat ek gehoor het van diegene wat BAIE meer seker is van hulle standpunte en van hulle “feite”, is absolute sekerheid. Dit IS wat die huwelik is, en basta. Dit is wat die Bybel sê, ek verstaan dit absoluut en duidelik. Selfs ironiese opmerkings deur mense aan die ander kant is letterlik geïnterpreteer.

Ek wonder… Soos wat meer “millennials” afgevaardig word en die “Baby-boomers” al minder word by hierdie vergaderings mag die styl van debatvoering dalk heelwat verander. Dit is egter ook nie ‘n reglynige saak nie. Van die “Baby-boomers” het baie inklusiewe taal gebruik en van die “millennials” baie eksklusiewe taal. Dalk glad nie ‘n gender / ouderdom ding nie.

Ekself vind my baie gemaklik by Paulus se “dowwe spieël”!





Sluimer en slaap?

28 01 2016

Ek is ‘n Christen. My probleme is opgelos. Jesus is die antwoord vir alles, so alles loop altyd reg. Ek en my vrou het nooit ‘n misverstand nie, en ons kinders is gehoorsaam.  Klink soos ‘n sprokie? Ja, want doodgewoon nie reg nie! Christene het ook moeilikheid, meningsverskille, stout kinders, siektes, ens.

Ons loop baiemaal met ‘n groot klomp persepsies van hoe die lewe as Christen lyk. Persepsies wat soms doodgewoon verkeerd is! Ps 121 is soos God se stil stem om ons te help om op die regte plek hulp te soek. Soms word ons totaal uitgeboul met die tipes probleme wat ons in ons Christelike lewe mee te doene kry – wat probleme is daar wel! Om Jesus te volg beteken nie ons sal nooit probleme kry nie. Hy gebruik die hele Matteus 10 om ons te waarsku oor alles wat ons sal oorval as ons Hom volg.

So, probleme ken ons. Hoe help Ps 121 ons dan? Hierdie Psalm is gesing op pad na Jerusalem, as ‘n pelgrimslied. Daar is ‘n klomp goed wat ‘n pelgrim kan oorkom. ‘n Enkel kan verswik word. Jy kan iets eet wat nie met jou akkordeer nie. Die son kan warm wees en jou water opraak. As vers 3 dan sê “Hy sal nie toelaat dat jy struikel nie”, beteken dit dan dat ‘n gelowige nooit probleme het nie? Dit kan tog nie waar wees nie.

Die Psalm begin tog tereg dat ‘n mens soms hulp soek met dié woorde: “Ek kyk op na die berge: waarvandaan sal daar vir my hulp kom?” Baie van ons interpreteer dit as verwysend na die standvastigheid van die berge. God is dan ook so standvastig. Dit is nie heeltemal verkeerd nie, maar daar sit dalk meer hieragter.

As ‘n Jood opgestap het Jerusalem toe, deur die valleie rondom Jerigo, en hy kyk op na die berge en heuwels, wat sou hy sien? Die berge ja, maar ook baie meer. In die tyd toe die Psalm geskryf is was Palestina oortrek met afgodery. Baal, Ashera, Astarte en nog baie meer is aanbid. En hierdie aanbidding het meestal op hoë plekke geskied. Op die heuwels en berge is heilige bome, klippilare en houtpale gevind waar die aanbidding geskied het. So, as jy opgekyk het na die berge, wat sou jy sien? Afgod aanbiddingsplekke!

Die Psalm kom sê dan jou hulp kom NIE van Baal, Ashera, Astarte, die songod of maangod nie, dit kom van die Skepper van alles. Jou hulp kom nie van Baal wat berug was in die verhale oor hom dat hy maklik geslaap het en daarom nie sy volgelinge kon help nie, nee “Hy wat jou beskerm, slaap nooit nie.”

Hy is Skepper van alles, geen klip of grot of son of maan kan slegte invloede op jou uitoefen nie. Die Bybel is pynlik realisties oor die feit dat die lewe in geloof ook seerkry, siekte, ongelukke kan bevat. Tog is die belofte daar op baie plekke, maar ook spesifiek in Ps 121, dat Hy daar is om ons deur die moeite en verdriet te dra. God is nie daar ver eenkant wat wakker gemaak moet word deur die dominee of ons dankoffers of ons gebede nie. Hy is elke oomblik teenwoordig op ons lewenspad.

‘n Groot gevaar vir my lewe as Christen is om te leef asof ek twee gelowe het. Die een vir Sondag. Die een wat ons bêre vir die groot krisisse in ons lewe. Vir die algemene goed, die enkel wat onder ons knak, die stamp van die toon teen ‘n klip, die hitte, daarvoor gebruik ons ons elke dag se geloof – die antwoorde wat ons by Oprah kry, of ‘n vriend se advies, of die “Inspirational quote” op Facebook. Ons dink nie dat God belangstel in ons elke dag se lewe nie!
Ps 121 sê dat die God wat die “GROOT” dinge doen, wat hemel en aarde skep, is dieselfde God wat saam met my seerkry as dinge by die werk onregverdig is, Dit is dieselfde God wat saam met my seerkry as my huweliksverhouding sukkel, of ‘n vriend iets kwetsend kwytraak, of iemand iets onnadenkend sê wat my te nakom. Dit is die een en dieselfde God wat ook my reisgenoot is op die pelgrimstog van my lewe.

Ek loop dieselfde pad as die nie-Christen, betaal dieselfde vir my brandstof en kruideniersware, het dieselfde vrese oor politiek en misdaad. Die verskil is dat ek kan vertrou op die God wat my bystaan en versterk om die pad in geloof te loop. Ek het nie die Baals en Astartes van ons moderne lewe nodig nie, “Hy wat jou beskerm, slaap nooit nie.”

Met erkenning aan Eugene Peterson: “A long obedience in the same direction”





Opgestaan?

27 05 2015

Die opstanding bly maar ‘n moeilike ding. Vandag, met ons wetenskaplike, modernistiese, “sien is glo” uitkyk op alles, bly dit iets wat moeilik is om te aanvaar. Maar dit is nie net vandag moeilik nie. Gaan lees maar al die evangelies se verhale van die opstanding. Ongeloof en twyfel staan voorop in al die beskrywings. Van Maria wat gedink het Jesus se liggaam is gesteel tot Thomas se reaksie, dit was maar ‘n baie moeilike ding om te aanvaar!

Daar is 5 verbasende dinge in Jesus se opstanding, dinge wat deur die vier evangelies genoem word.
•    onvoorbereid
Eerstens was hierdie klomp volgelinge, dieselfdes wat 3 jaar saam met Jesus beweeg het, wat so intiem met hom was dat Maria Magdalena die term “Rabboeni” gebruik om Hom aan te spreek – ‘n intieme term van respek, eer, vir ‘n Rabbi – TOTAAL onvoorbereid vir wat gebeur het. Hulle wou dit bloot nie glo nie! In Lukas 24:11 word daar gesê die dissipels het gedink dis “onsin”. “An idle tale” (ESV).

•    “kenners” waardeloos (Farisieërs en Essene)
Daar was 2 groepe in die Joodse godsdienstige samelewing wat die opstanding van die dooies verkondig het. Albei van hulle mis hierdie gebeure totaal. Die Essene sit daar ver in die woestyn om te wag op die Messias wat sou kom en om hulself rein te hou vir die koms. Die Farisieërs, wel hulle kyk in die verkeerde rigting. Hulle verkondig opstanding, maar sien dit nie in Jesus nie.

•    randfigure prominent
Wie sien dit? Dissipels soos Petrus en Johannes word genoem, maar die enigste getuie wat in al 4 evangelies genoem word is Maria Magdalena. Dieselfde een uit wie 7 duiwels uitgedryf is – wat dit was weet ons nie werklik nie, maar dit sou haar op die verste rand van daardie samelewing gehou het. En dan moet ons nie vergeet dat die dissipels almal Galileërs was nie. Hulle was nou nie werklik geag in die Joodse samelewing nie, Inderwaarheid was dit een van die probleme wat die Fariseërs met Jesus gehad het – hoe kon daar enigiets goeds uit so ‘n agtertangse plek soos Galilea kom!

•    stil, nie met trompetgeskal
En dan gebeur dit stil.  Terwyl Jesus in vol sig van almal, met aardbewing volgens van die evangelies, gesterf het, gebeur die opstanding stil. Die graf is bloot leeg. Matteus verwys na ‘n aardbewing en lig wat die soldate laat flou word het, maar dit blyk bloot die koms van ‘n engel te gewees het.  Die mees opspraakwekkende gebeure sedert die skepping, en dit gebeur in stilte…

•    vrees
Lukas 24:37: “Hulle het geweldig geskrik en bang geword en gedink hulle sien ‘n gees.” Dit nadat die vroue vir hulle vertel het van die leë graf en wat die engel aan hulle gesê het. Dit nadat Petrus self die leë graf gesien het en hom verwonder het. Dit nadat die Emmaus gangers hulle vertel het dat hulle Jesus ontmoet het.

Miskien moet ons nie so hard op hulle wees nie. Hoe sal jy voel as iemand wat jy WEET dood was skielik langs jou staan?

☛ Wat beteken dit nou alles vir my wat 2000 jaar later bely “ek glo in die opstanding van die vlees?”

☛ Ek dink dis reg om te begin by ‘n bietjie verwondering. God is groot en almagtig, bewonderingwaardig. In ons kultuur is daar egter geen of weinig plek vir  verwondering nie. Ons is almal so blasé – ons het al als gesien, weet alles van als, en wat ek nie dadelik weet nie Google ek! Antwoorde op alles het ons!

Saam met die wete van God se liefde en genade moet daar dalk net so bietjie erkenning vir die misterie van God ook wees. Ons kan hoegenaamd nie alles verklaar rondom God se persoon, doel, motiewe ens nie. Sleg vir ‘n 21ste eeuse mens, maar verwonder jou maar so bietjie in dit wat jy nie weet nie.
☛ Erken dat God meer magtig is as wat ek of jy kan dink of droom! Maar ook meer genadig en liefdevol is as wat ek of jy kan dink of droom!
☛ Aanvaar wat Jesus gesê het: “Julle is getuies van hierdie dinge.” (Luk 24:48)

En wat beteken dit?
•    Dit beteken ons kan hoop sien waar ander hopeloosheid sien.
•    Dit beteken ons kan ander aanvaar wat afgeskryf word as tweederangs, “lost cases”.
•    Dit beteken ons kan stil, sonder trompetgeskal, God se liefde uitleef in klein, vir die wêreld onbenullige, dade en woorde.
•    Dit beteken my hoop is in ‘n opgestane Jesus!

Na aanleiding van Lukas 24:36-48. Met erkenning aan “Living the resurrection” van Eugene H. Peterson.





Hoekom het God my lief?

1 05 2015

In ‘n wêreld wat sy oordeel oor my vel op grond van wat ek besit, of wat se werk ek doen, of net oor wat “die mense” oor my sê (Henri Nouwen), bly die boodskap van Christus moeilik om te glo. God het MY lief? Hoekom? Dis darem bietjie dik vir ‘n daalder…  Wat sien God in my? Ons is so deur ons kultuur gekondisioneer dat ons alles moet verdien, dat die gedagte dat God dalk maar net vir ons kan lief wees nie aanvaarbaar is nie. As ek eerlik is met myself, as ek in naakte eerlikheid in die spieël kyk, kan ek nie glo dat God my sal liefhê nie…

Ons lees in die Ou Testament, vanaf Deuternomium 4:44, ‘n lang gedeelte oor die verbond, die ooreenkoms, wat God met die Israeliete sluit. Dan kom die skrywer uiteindelik in hoofstuk 7 by die vraag: Hoekom? Al die redes hoekom God nou nie vir Israel sou kon liefhê nie word genoem, hulle is klein, hulle was opstandig, ensovoorts.

☛ Die antwoord word nie gegee op ‘n manier wat ons sou dink dit moet wees nie. Inteendeel, eintlik word geen redes gegee nie! Drie keer word ons vertel dat God ons liefhet, en eenkeer word na ons liefde vir Hom verwys.

Baiekeer dink ons aan God se liefde vir ons as iets vreemds, iets verhewe, iets wat ons nie kan bereik nie. So word ons soms vertel dat die Nuwe Testament verskillende woorde vir liefde het, en dat God se liefde iets anders is. Die skrywer van Deuternomium maak egter nie so ‘n onderskeid nie – Hy gebruik in Deuternomium drie Hebreeuse woorde om God se liefde vir ons te beskryf (al 3 as liefde in die Afrikaans vertaal). Hierdie drie woorde omsluit die totaliteit van wat ons verstaan van liefde!
•    :7 – “Gasak” – Om genot te put uit die ander persoon se teenwoordigheid
•    :8 – “Ahabah” – Die liefde wat daar tussen man en vrou bestaan – ja God het ons selfs so lief! Hy verlang na ons, wil by ons wees.
•    :9 – “Gesed” – Genadige, liefdevolle omgee,  goedertierenheid

Niks wat ons verstaan as liefde is uitgesluit uit die manier hoe God ons liefhet nie! Sy liefde is allesomvattend!

☛ Nou hoe gemaak? Wat maak ek met so ‘n groot, skrikwekkende, selfs allesomvattende liefde?

Die woord wat gebruik word in vers 9 om ons respons op God se liefde te beskryf, “Ahab”, is familie van “ahabah” oor hoe God ons liefhet. Dit praat van verlang na die ander een, om honger te wees vir die teenwoordigheid van God soos om honger te wees vir kos te hê, om nie sonder Hom te kan klaarkom nie, om te soek en te vra na Hom, om te wil doen wat die ander een vra.

Ons kom vers 11, ons respons op God se liefde, deur “gehoorsaam … daarvolgens te lewe” al na net deur te soek na God, te besef dat ons afhanklik is van Hom!

☛ God het ons lief omdat Hy vir ons lief is – klaar! Ten spyte van wat ek verkeerd of reg doen, Hy bly lief vir my. Ten spyte van my ongehoorsaamheid, Hy bly lief vir my.

Hoe antwoord ek God? Deur dankie te sê met my lewe! Gaan leef sy liefde!





Ja, maar…

28 04 2015

In Numeri 13:25-33 kry ons een van daardie verhale wat ons almal onthou vanuit ons kinderbybels. Myne het nog ‘n prentjie gehad van twee manne wat ‘n reuse tros druiwe aan ‘n stok oor hulle skouers gedra het.

In hierdie gedeelte is daar egter iets baie interessant aan die gebeur. Die spioene kom terug met ‘n goeie verslag – “Dit loop oor van melk en heuning” (:27). Dit was die spreektaal om te sê die land is uitermate vrugbaar, beide in verboudingspotensiaal (melk) en natuurlike hulpbronne (heuning). Dieselfde spioene sê dan egter in vers 32 dit “is ‘n land wat die lewe vir sy inwoners onmoontlik maak”, of soos die ‘53 vertaling sê, dit “is ’n land wat sy inwoners verteer”.

Hoe nou gemaak? Hoe kan dieselfde land oorloop van melk en heuning én sy inwoners verteer? Wat het gemaak dat die fokus so verskuif het?

☛ Die antwoord lê opgesluit in ‘n eenvoudige woordjie – “maar”. Dit is ‘n vrugbare land, MAAR die mense is sterk (:28). Dit is ‘n vrugbare land, MAAR die mense is sterker as ons (:31). Ten spyte van wat hulle gesien het, ten spyte van die belofte van God in vers 2 dat Hy die land aan die Israeliete sou gee, kom hulle met “Ja, MAAR!”

Slegs 2 uit die 12 spioene kom sonder ‘n MAAR terug. Kaleb sê in vers 30 duidelik “ons kan dit doen”. Dit is nie valse bravade nie, dis nie oorywerigheid nie. In verse 8 en 9 van die volgende hoofstuk sê Josua en Kaleb duidelik hoekom hulle so seker is dat hulle die land kan inneem: “Die Here is by ons.”

☛ Die spioene wat nie wou verder gaan nie, begin lieg en aandik om die Israeliete te oortuig dat hulle nie eers moet probeer om die land in te neem nie. Die melk en heuning raak iets wat hulle sou verteer. Saam daarmee word die mense sommer groter! Waar hulle eers net sterk is, raak hulle nou sommer reuse! Alles, net om nie die belofte van vers 2 te aanvaar nie.

☛ Alles, omdat hulle die Here uit die oog verloor het.

As ek so luister na mense wat praat oor wat in die wêreld gebeur, en veral ook die afgelope weke oor wat in ons eie land gebeur het, dan hoor ek dieselfde taal van vrees as by die 10 spioene. Vrees vir ISIS wat sterker as ons is. Vrees vir iets soos Xenofobie wat teen die blankes kan draai, want “hulle” is meer as ons. Vrees vir misdaad.

Die 10 spioene het een ding uit die oog verloor. Hulle het die Here gemis. Waar mis ons dalk die Here?

☛ Wat mis ons as ons rondom ons kyk en verlang na die ou dae. Hierdie selfde Israeliete is die wat verlang het na die vleispotte van Egipite nadat die Here hulle gered het. Hulle het die slawerny vergeet en net die vleispotte onthou.

Ons kyk na mense wat besighede oopmaak in ons dorp en kla oor die vreemdes. Besluit sommer dadelik hulle is onwettig. Ek is hierdie week uitgedaag deur Barkly-Oos se reaksie op die Chinese winkeleienaars. Daar het mense maar ook, soos ons baiemaal, gekla oor die vreemdelinge. Toe besluit ‘n groepie lidmate om die winkeliers te besoek en te vra wat hulle nodig het. Eers was die reaksie maar stroef. Taal was ‘n probleem, asook agterdog.

Een winkeleienaar maak toe later oop en sê dat sy ‘n Christen is en baie graag ‘n Chinese Bybel wil hê! Na ‘n gesoek is Bybels bekom en een aan elke winkel gegee. Dis nou ‘n positiewe reaksie teenoor die gewone negatiewe!

As gevolg van ons eie agterdog teen nuwelinge, en dalk ook ‘n bietjie Xenofobie by ons, mis ons dalk geleenthede wat die Here vir ons op ons voorstoep gee.

‘n Tweede voorbeeld. Is ons nie maar geneig om alle swart mense maar ook te skaar saam met die “hulle” vir wie ons bang is nie, net omdat hulle ‘n ander taal en kultuur het nie?

Ek sit hierdie week saam met ‘n Xhosa mama wat huil oor haar seun wat dood is. Nadat ons saam gebid het en ek in totaal ontoereikende woorde troos probeer bring het, sê haar suster uit die bloute: “Ons almal se bloed is rooi. Ons almal huil oor dooie kinders”.

Is dit nie tyd dat ons saam huil oor bloed wat in land vloei – hetsy of dit in plaasaanvalle gebeur of in Xenofobiese aanvalle of in ‘n dronk tsotsi se messteek of hoe ookal. Op die einde is die gevolge dieselfde. “Ons almal huil oor dooie kinders”.

☛ Ons mis ons medegelowiges omdat ons die Here mis. Ons mis die Here want ons sê baie maklik “Ja, MAAR”.  Hierdie spioene moes lieg en bedrieg omdat hulle bang was. Bang, omdat hulle nie die Here op Sy woord geneem het nie.

Wanneer gaan ons die Here op Sy woord neem dat ons mekaar moet liefhê, dat ons liefde onder mekaar ‘n getuienis sal wees dat Hy die Messias is, dat ons mekaar as gelowiges nodig het?





‘n Profeet van Jesus?

11 02 2015

Koning, Priester, Profeet – so maklik noem ons onsself as Christene so. En heeltemal tereg ook! So is ons uitgestuur en gereed gemaak deur God.

Koning om te beskerm en te dien, Priester om ‘n lewende getuie te wees van God se genade. Profeet om God se waarheid in hierdie wêreld te praat.

⇒ Wie moet ons profeet wees? Dit was ‘n brandende vraag vir Israel in Deuternomium 18. Wie moet hulle lei as Moses sterf? En God kom belowe, Hy sal ‘n profeet gee, een soos Moses, een wie Hy roep, een wie Hy stuur, een wat getrou sal luister. En dan ken ons die geskiedenis, hoe God telkemale sy profete gestuur het – meermale om die volk tereg te wys waar hulle afgedwaal het!

En vandag? Vra ons nog na profete? Wie praat namens God, wie het na God geluister en kan vir ons sê wat God se wil is? Daar is natuurlik BAIE mense wat beweer dat hulle profete is: Voorspoeds predikers, self help gurus, sommige radio en TV predikers, ‘n horde mense wat rubrieke op die Internet skryf. En soos Israel soek mense profete. Reis mense na Nigerië, Amerika, oraloor, net om God se stem dalk te kan hoor.

Maar wie praat vir God, wie bring God se boodskap na ons toe? Hoe onderskei ons tussen iemand wat net agter ons geld aan is en iemand wat in alle nederigheid probeer leef as Christen, as profeet wat God se stem probeer hoor?

Hier in Deuteronomium 18 is nogal toetse wat mens kan aanlê, waarvan vers 22 baie direk is: “as ‘n profeet iets in die Naam van die Here aankondig en dit kom nie uit nie en dit gebeur nie so nie, dan het die Here nie met die profeet gepraat nie. Dan het die profeet hom dit aangematig en hoef jy jou nie aan hom te steur nie.”

Dit is nogal waar van die een aspek van profeet-wees, naamlik om te verkondig wat God se plan is en wat gaan gebeur. Baiemaal is valse profete egter slim deur baie in die algemeen te praat, of soos fortuinvertellers op te tree oor goed ver in die toekoms. Dan is dit moeilik om te sien of hulle werklik na God geluister het.

Hoe toets ek ander, en my eie(!), se verstaan van God se woorde, hoe weet ek dit is God wat met my praat as deel van my profetiese roeping om Sy waarheid te praat? As ons na hierdie gedeelte en die res van die Bybel kyk, dan is daar ‘n paar goed wat na vore kom:

•    ‘n Ware profeet stel hom of haarself nie aan nie, hy soek nie om ‘n profeet te wees nie. Dink maar aan hoe Moses teen God se roeping baklei het, hoe Jeremia gekla het dat hy te jonk was, ens. Ons is profete van God, mense wat God se waarheid praat, omdat ons nie anders kan nie, soos ‘n Jeremia wat probeer stilbly maar nie kan nie (Jer 20)
•    ‘n Ware profeet soek nie eer of rykdom nie. Esegiël Hosea, Jesaja, Elisa, Elia, al hierdie profete is verdruk, is verneder, soms is hulle gesoek om vermoor te word. As God se waarheid jou dryf om Sy boodskap uit te leef gaan dit oor God, nie oor jouself nie.
•    ‘n Ware profeet praat God se woorde, nie sy of haar eie nie. In Deut 18:18 sê God: “Ek sal my woorde in sy mond gee”. En meestal is hierdie woorde ongemaklik, want dit wys hoe ons God vir ons eie doeleindes probeer annekseer het. Ja daar is woorde van hoop, maar ons vergeet gou dat hierdie woorde baiemaal volg op ‘n oordeel oor dit wat verkeerd is.
•    Ware profete praat in lyn met die Skrif. Hulle dink nie sommer hulle eie nuwe goed uit nie, maar volg die Woord van God, waar God alreeds met ons deur die eeue gepraat het.

Wie praat vir God? Wie lei mense na God en ‘n voller verhouding met Jesus?

Lei MY optrede, dade, woorde mense NA of WEG VAN God? Wys my dade en woorde na God of na myself? Dit is die toets of ek my roeping as profeet uitvoer.

(Met erkenning aan workingpreacher.org)