Hoe radikaal is Jesus? (Matt 5)

15 02 2011

Matt 5:21-37 ‘n Redelike radikale Jesus wat ons hier hoor, is dit nie? So radikaal dat mense baiekeer na die bergrede kyk as net iets wat as teorie moontlik is – dis tog nie die werklike lewe die nie!

Kom ons kyk bietjie na hierdie gedeelte, en die normale reaksies wat ons hierop kry – Aan die een kant kry ons die mense wat sê dat Jesus die wet nog baie meer belangrik ag en maak as wat die in die Ou Testament is.  Hierdie reaksie sê dat Jesus se WET erger en swaarder is as die Ou Testament se wet. Hierdie mense sê ‘n mens moet maar net luister na Jesus se gebruik van die woorde: ““julle het gehoor… maar ek sê vir julle” as bewys vir hulle standpunt.

Hierdie manier van kyk na die Bergpredikasie neem die etiese deel van God se Wet ernstig op, maar reduseer dit tot net ‘n moraliteits les…

Teenoor hierdie siening kry jy die wat sê Jesus vat die wet hier tot die absurde sodat ons kan sien dat ons nie instaat is om die wet self na te kom nie. Om so na die gedeelte te kyk, beklemtoon beslis God se genade en vergifnis, maar neem enige morele oproep op ons lewe weg. Dan kan ons amper doen wat ons wil, God sal mos vergewe!

Ek dink hierdie twee algemene maniere van kyk na hierdie moeilike vereistes wat Jesus stel, mis die punt. Jesus stel nie in die wet belang nie. Jesus praat oor God se Koninkryk, die Koninkryk wat rewolusionêr anders is as wat die wêreld verwag, wat God se droom vir ons is. In ONS wêreld kyk ons gewoonlik eers wat pas MY, in God se wêreld, mot ons ons naaste liefhê soos onsself….

Jesus praat oor God en Sy Koninkryk, nie dooie wette nie! En as ons oor God praat gaan dit altyd oor verhoudings – en verhoudings is juis die ding wat vinnig by die deur uitvlieg as ons wetties raak! Ons dink God se wet gaan oor, jy weet, wette!  Doen net die regte dinge, hou jouself uit die moeilikheid uit. Die Wet is egter BAIE meer as dit, God se wet gaan oor verhoudinge.

Neem nou net die 10 gebooie as voorbeeld. Die eerste tafel gaan oor ons verhouding met God, en die tweede oor ons verhouding met mekaar. As ons dit so sien, as iets positief, dan is die Wet daar om ons te help om mekaar en God te eer deur die tipe verhouding waarmee ons met mekaar in verband staan. Maar ons vergeet dit so maklik, en probeer die Wet hou om die wet se onthalwe, en so raak ons wetties oor kleredrag, sang, liturgie, taal, musiekinstrumente, kansels, ens, ens!

Jesus kom en radikaliseer die Wet, nie sodat ons dit meer of minder ernstig moet opneem nie, maar sodat ons ‘n slag kan nadink oor die wêreld waarin ons wil woon. Hopelik ‘n wêreld waarin ons mekaar respekteer en eer as mense vir wie God liefhet en wat geseën word deur God. Jesus sê dis nie genoeg om nie moord te pleeg nie, ons moet mekaar met respek hanteer. Wat sê dit vir ons wat soms so maklik ontplof, hetsy in padwoede of by die huis met vrou/man, kinders?….

Wette het natuurlik ‘n wetlike karakter, maar dis ‘n byproduk, nie die essensiële van die wet nie. God se wet is gegee sodat ons vir Hom en vir mekaar kan eer, respekteer en omgee. Ons hou egter daarvan om dit net letterlik op te neem, want dit neem dit so bietjie weg van my af. Ek het mos niemand doodgemaak vandag nie! Aha, maar waar het ek liefde en respek betoon?

Moord vandag – nee! Ek is ok!
Owerspel vandag – nee! Ek is ok!
Maar Jesus wil baie meer van ons hê! Hy wil hê dat ons na mekaar kyk soos God na ons kyk, en dat ons mekaar so sal hanteer.

Wat se tipe gemeenskap wil u graag in woon? Wat se tipe kerk wil u graag die Here in dien?

Jesus kom sê dat ons hieroor moet nadink, EN DIT DAN GAAN WAAR MAAK as God se verteenwoordigers! Moenie vra “Wie my te na gekom het nie”, gaan leef as God se verteenwoordiger en herstel verhoudings (:23,24)

Wil ons in ‘n gemeente en gemeenskap waarin daar respek, eer en omgee vir mekaar is leef?

Nou gaan maak dit waar! Gaan leef so!

(met erkenning aan Workingpreacher.org)





Maagdelike geboorte?

15 12 2010

Daar is ‘n klompie gedeeltes in die Bybel wat mense pla – kan die verhale ooit waar wees? Ons hou mos daarvan om dinge rasioneel te kan verklaar!  Matteus 11:18-25 is een van daardie tekste.

Die mense wat probleme kry of maak met hierdie verhale kom gewoonlik van twee kante af – daar is die vir wie ons geloof staan of val by die maagdelike geboorte. Vir ander is dit net te ongelooflik – in die letterlike sin – hulle kan net nie iets so bonatuurliks glo of aanvaar nie. Dan probeer dominees twee soorte antwoorde gee. Die een probeer met alle mag om die historiese waarheid van die verhaal te probeer bewys – en dit krap sommige mense om. Die ander verwys na die verhale as “metafore” en probeer dan aandui dat dit nie nodig is om dit letterlik te glo nie – en dit maak nog meer mense kwaad!

Persoonlik dink ek albei hierdie pogings mis die punt. Matteus skryf nie geskiedenis soos ons dit vandag verstaan nie. Hy probeer nie ‘n neutrale, onbevooroordeelde objektiewe geskiedenis skryf nie!  Hy skryf geskiedenis soos al die geskiedskrywers in die eerste eeu na Christus geskryf het. Hy vertel ‘n verhaal om ons te leer en oor te haal om sy punt in te sien en te aanvaar.

Moet my nie verkeerd verstaan nie! Matteus skryf definitief ’n verhaal waarin hy glo, en hy wil hê ons moet die ook glo. Matteus is egter nie geinteresseerd in die “feite” nie. Hy wil aan ons ‘n groter waarheid, wat meer is as die saamvoeging van ‘n klompie feite, oordra. Matteus skryf in werklikheid ‘n geloofsbelydenis hier.

Deur te veg oor die “waarheid” al dan nie van die feite mis ons Matteus se boodskap heeltemal. Matteus is besig om ‘n skat met ons te deel – Hy gee aan ons ‘n geloofsbelydenis dat God in Jesus Christus weer aan die skep is. ‘n Nuwe skepping met die oog daarop om Sy beloftes aan Israel en die hele wêreld te hou!

Daar is twee sake wat Matteus aan die orde bring, en hy vleg hulle pragtig saam. Eerstens stel Matteus belang in skepping. Die Afrikaanse vertaling mis die nuanses van die Grieks hier, maar in vers 1 van Matteus 1 staan daar letterlik: “ Die genesis van Jesus Christus”. Die begin, die oorsprong van Jesus. En nou weer hier in vers 18 gebruik Matteus dieselfde woord – genesis – terwyl dit in Afrikaans met geboorte vertaal word. Matteus kom beskryf hier in die eerste boek van sy evangelie ‘n nuwe skepping van God, ‘n nuwe begin!

Die “Gees van God het oor die waters gesweef” in Genesis 1 vers 1. Hier is dieselfde Gees weer aktief, hierdie keer sodat Maria kan swanger word met, vir Matteus, die nuwe Adam. (Selfs Jesus se versoeking in Matt 4 herinner aan Adam en Eva se versoeking in Gen 3)

Saam met God wat besig is met ‘n nuwe skepping, konsentreer Matteus ook op God se beloftes aan Israel. Dit is hoekom Joseph so sentraal staan in hierdie gedeelte, want deur hom kan Jesus se geslagsregister terug gevoer word na Dawid. God het taamlike groot beloftes aan Israel gemaak deur Dawid, en Matteus glo dat God al hierdie beloftes en nog meer waar maak in en deur Jesus. Die grootste van hierdie beloftes was dat Dawid se koningshuis vir altyd sou regeer. In Jesus word hierdie belofte waar en gestand gedoen. Nou nie meer net vir Israel nie, maar vir almal van ons. God self stel Israel instaat om Sy doel met hulle te bereik, die doel wat ons in Jesaja 49 en 60 lees, naamlik dat Israel ‘n lig vir die nasies moes wees om ander na God toe te trek.

Emmanuel, “God met ons”, is God se nuwe skepping om Sy beloftes waar te maak! En God is nog steeds besig met Sy skepping, deur my elke dag NUUT te maak deur die Gees wat in my woon, dieselfde Gees wat in die begin oor die waters gesweef het. Hy is nog steeds besig om Sy beloftes waar te maak: Beloftes van liefde, deur ons instaat te stel om Sy liefde uit te leef.

Laat ons in hierdie Kerstyd werklik God se verteenwoordigers wees soos wat Hy al in Genesis vir ons gemaak het, laat ons Sy lig so laat skyn dat ander na Hom toe aangetrek kan word. Laat ons liefde ondermekaar van so ‘n aard wees dat ander sal glo dat Jesus Christus seun van God is!

(met erkenning aan workingpreacher.org)





Is jy hoop?

6 12 2010

Rom 15:4-13

“Die Here sal julle seën en julle beskerm; die Here sal tot julle redding verskyn en julle genadig wees; die Here sal julle gebede verhoor en aan julle vrede gee!” Dit is die Aäronitiese seën uit Num 6:24-26 waarmee ek graag ‘n diens afsluit. Wat beteken dit egter, wat beteken dit as die seën die belofte van vrede gee, maar ons ervaar dit nie, ons sien dit nie in ons alledaagse lewe nie…  Misdaad, gesinsprobleme, ongelukke, geldprobleme… lyk nie of ons in ‘n besondere vredevolle tyd leef nie. Met Jesus se geboorte het die engele aangekondig: “ “Eer aan God in die hoogste hemel, en vrede op aarde vir die mense in wie Hy ‘n welbehae het!” (Luk 2:14) Vrede? Vrede? Waar is dit?

Om te verstaan wat hierdie aankondiginge beteken, moet ons miskien mooi gaan kyk na ons teks vanoggend: “Mag God, die bron van hoop, julle deur julle geloof met alle vreugde en vrede vervul, sodat julle hoop al hoe sterker kan word deur die krag van die Heilige Gees!” (Rom 15:13). Hier word vrede en vreugde gekoppel aan hoop, hoop wat vloei uit God as die BRON van hoop.

☛ Hoop is ‘n moeilike en maklike woord – Ons is geneig om hoop = te stel aan optimisme. Maar wat is optimisme eintlik, dit is maar net die geloof dat, ten spyte van hoe erg die probleme lyk, dinge ten goede sal uitwerk. In dieselfde omstandighede sal die pessimis weer net die komende ramp sien, alles is verlore!

Hoop het iets in gemeen met beide optimisme en pessimisme. Hoop sien in elke situasie ‘n oplossing, en soos die pessimis, sien dit die situasie in sy volle swang, sy volle potensiaal vir rampe en ellende.

Hoop is egter ook TOTAAL anders as beide optimisme en pessimisme. Optimisme en pessimisme veroorsaak dat ons ‘n situasie maar net aanvaar soos dit kom, “what will be will be”, ons kan tog niks verander aan die uitkoms nie, So, fatalisties, aanvaar ons maar wat kom.

Hoop aanvaar nie maar net wat kom nie, hoop vereis dat ons die wêreld sien soos dit is, eerlik, met al sy probleme, sonder ‘n lagie vernis bo-oor, maar weet dit kan beter.

Ons kan dit doen, want die bron van ons hoop is nie maar net valse optimisme nie, die bron van ons hoop is God self, wat dit in ons werk deur die Heilige Gees.

Daarom kan ons hoop nie los verstaan word van ons geloof in Jesus Christus nie. Dit kan nie los verstaan word van God se liefde wat vir ons bewys en gegee is deur Jesus se geboorte, sterwe en opstanding nie. God se liefde wat verder in ons leef deur Sy Heilige Gees.

☛ Hoe hoop ek op vrede? Hoe leef ek uit hoop? Hoe maak ek die aankondiging van die engele waar?

Slegs deur dit waar te maak vir ander. Want hoop roep ons op tot aksie, tot die uitleef van ons hoop.  Romeine 15 roep ons op om eensgesind onder mekaar te wees, om mekaar te aanvaar, om Sy hoop uit te dra aan alle nasies, om God te loof en prys. Hoop gaan nie oor lekker voel, om knus in my nessie te sit en te “hoop” die storms van die lewe sal nie die boom waarin ek sit ontwortel nie. Hoop roep ons, om ter wille van die eer van God, die storms tromp-op te loop, om ander te aanvaar soos God ons aanvaar – al hou ons soms nie van hulle nie.

Hierdie woord wat in Afrikaans met “aanvaar” vertaal word, het ‘n diep betekenis in die Grieks, eintlik heelwat dieper as wat ons die gewoonlik in Afrikaans verstaan. Dit verwys na die ander persoon aanvaar, neem as jou metgesel, om die ander in jou huis in te neem, om toegang tot jou hart te verleen.

In kort beteken dit nie om HOOP vir jouself te soek nie, maar om God se hoop vir ander te wees! God se vrede breek daar deur waar ek ander aanvaar. Die versoeking is daar om hierdie hoop op ‘n nou, op myself gerigte manier te verstaan – EK wil tog iets beter vir my en my gesin hê! Dit is egter nie waarvan Paulus praat nie. Die hoop wat die Heilige Gees in my werk is nie net vir myself nie, dit is daar om gedeel te word!

In hierdie Kerstyd word ons geroep om te aanvaar soos Christus aanvaar het, om hoop te bring soos Hy hoop gebring het, om vrede te wees vir ander soos Hy ons vrede is. Martin Luther het dit ‘n “gelukkige ruil” genoem. Christus neem alles op Hom wat ons van God skei, en gee vir ons die lewe, en dit in oorvloed, in Christus. So word ons voortdurend by God verwelkom, en so moet ons ander verwelkom en aanvaar.

Ons hoop moet al sterker word deur die krag van die Heilige Gees!    God se vrede moet al sigbaarder word deur ons lewens!

Mense moet hoop sien, hoor, voel en ervaar as ons in hulle teenwoordigheid is of as hulle aan ons dink.

Is jy ander mense se hoop?





Belydenis aflegging – 1 Kor 1:27-29

22 11 2010

1 Kor 1:17-29 (27-29), Deut 7:7-9

Dit is lekker om op ‘n dag soos vandag te kan bymekaarkom, om hier te kan wees en die vreugde van ouers en jongmense te kan deel waar hulle belydenis van geloof aflê. Om deel te wees van ‘n diens waar kerkraadslede hulle bereidwilligheid om op ‘n besondere manier God en die gemeente te dien, kom bevestig. Waar Sondagskool kan terugkyk na ‘n jaar en weet hulle het meer van God geleer

Te midde van al die lekkerte is daar egter altyd die gevaar dat ons dink ONS doen hierdie dinge, ons is dan so oulik, ons offer so baie op vir God. Ons teksverse herinner ons egter onomwonde daaraan dat ONS niks het om op te roem nie – Deut 7:7: “die Here het jou nie liefgekry en gekies omdat jy groter was as die ander volke nie, jy was die kleinste van almal.” 1 Kor 1:29: “Voor God het geen mens dus iets om op te roem nie.”

Hoekom is ons dan vandag hier? Wat het gemaak dat ons bereid kan wees om hier te staan, en in die openbaar te sê wat ons glo? Om dit te verstaan moet ons ver terug gaan, terug na die tyd toe hierdie 4 jongmense nog babatjies was – hulle is al 4 as kindertjies gedoop. Dit was ‘n baken, ‘n oriëntasiepunt in hulle lewens, al het hulle niks daarvan verstaan op daardie tyd nie.
•    Eerstens het hulle ouers beloof om vir hulle van die Here te leer. Dit is glad nie iets wat voor die hand liggend is nie – die ouers moes self weet dat ‘n lewe saam met God beter is as ‘n lewe sonder Hom.
•    Die belangrikste wat daardie dag gebeur het is egter dat God self uitgereik het, toe hulle nog niks verstaan het nie, en vir hulle gesê het dat Hy beloof om vir hulle lief te wees. En nog meer, Hy het die teken van water gegee sodat hulle altyd iets kon hê om hulle te herinner aan God se liefde.
So behoort ons doop vir elkeen van ons ‘n versterking te wees. Toe die Duitse teoloog, Dietrich Bonnhoeffer in die tronk sit agv sy geloof, toe die Nazi’s hom druk om toe te gee en sy geloof te kompromenteer – toe skryf hy uit wanhoop: “Wie is ek?” God het hom egter genade gegee om daarby te skryf: “Wie ek ookal is, o God, U weet ek is U s’n.” En dit is waar van elkeen van ons – te midde van watter moeilikheid of twyfel ookal, kan ons uitroep: “U weet ek is U s’n.!”

Met wat hierdie jongmense vandag kom doen, kom sê hulle iets, iets wat ons ander wat dalk al lankal lidmate is ook met ons lewens moet sê. Dit gaan NIE hier oor wat EK kom sê nie, nee dit gaan oor voortgaande bevestiging van God se werk in my lewe:
•    Ons lewe deur die Gees van God gelei! Nie as ‘n soort magiese krag nie, maar baie prakties as ‘n uitlewing van wat Jesus gevra het, van Sy voorbeeld navolg. Dit is ‘n lewe IN DIE GEMEENTE waar ons take, bedieninge opneem (1 Kor 12), waar ons groei in insig, waar ons volhard in die lewe van gebed (Rom 8), waar ons sekere houdings, gesindhede uitleef teenoor ander (Gal 5). 1 Kor 12:20 sê nie verniet nie: “nou is daar wel baie lede maar net een liggaam.” Ons word geroep om sorg te dra vir mekaar, om deur die Gees gelei, Jesus se gesig vir mekaar te wees!
•    Die feit dat ons vandag, of iewers in die verlede, belydenis van ons geloof kon aflê, kon antwoord op God se uitnodiging by my doop, bevestig dat God SY doopbelofte gestand gedoen het – Hy seën ons! Dit is louter genade dat ons hier kan staan en sê, “Ek glo in God die Vader, Seun en Heilige Gees.” Seën wat sigbaar word en moet word in ons lewens.
•    As kind aanvaar ek en leef ek met die heerlike wete dat God vir MY liefhet! Ek is ‘n voorbeeld vir die grootmense met my geloof.
•    As jongmens om myself op ‘n avontuurlike en energieke wyse aan God te gee – soms op maniere wat dalk die bestaande orde hier in die gemeente gaan uitdaag!
•    As jong volwassenes dalk om in my werk te ontdek ek kan my roeping as Christen uitleef.
•    As iemand in my middeljare dalk die ontdekking dat God my gebruik, juis my stand in die gemeenskap kan gebruik om Sy getuie te wees.
•    As ouer persoon het ek dalk meer tyd om my roeping as gelowige uit te leef, om my wysheid tot Sy eer te gebruik.

Alles is egter genade. Seën wat ons uit God se hand ontvang wat dwarsdeur ons lewens by ons bly. Om belydenis van geloof af te lê, is nie om ‘n doel te bereik nie. As ek gekies word vir die Springbokspan, kan ek nie maar net rustig agteroor gaan sit asof ek ge-“arrive” het nie! Nou is die tyd vir hard werk, vir speel in die span.

Gebruik die genade van God, genade wat Hy beloof het toe jy niks verstaan het nie, genade waarmee Hy jou gebring het tot vandag, genade waarmee Hy ook in jou lewe vorentoe met jou sal wees, gebruik dit , leef daaruit deur die Gees wat in jou woon, om elke dag en oomblik tot Sy eer te leef!

(Preek gelewer tydens die belydenis van geloof aflegging deur 4 jong mense)





Moeilike tye!

19 11 2010

André Swiegers sing, as sy 1966 VW Beetle weereens gaan staan, van “Moeilike tye”. Dit is iets wat ons almal seker onsself mee kan vereenselwig – of dit nou droogte, of finansies, of kinders, of politiek, of watookal is, ons weet van “moeilike tye”. Soms glo ons dat ons dit beter verstaan as enigiemand anders, want al die moeilikheid kom dan altyd na MY kant toe.

Dit is so dat ons in moeilike tye leef. Redelik gereeld hoor ek mense opmerk dat ons nou beslis in die laaste dae leef. Die wederkoms is ophande! Kyk net hoe sleg gaan alles.

Moeilike tye omdat die Wederkoms op pad is, soos Maleagi ons waarsku. Maar ook moeilike en selfs gevaarlike tekste, want daar is altyd iemand wat hierdie tekste probeer uitwerk, probeer ‘n datum gee vir wanneer die Wederkoms dan nou gaan gebeur. So is die Internet op die oomblik vol van ‘n radiostasie wat 21 Mei 2011 as die Oordeelsdag aankondig.

Gevaarlik want niemand het nog ooit reg voorspel nie – dieselfde radiostasie wat 21 Mei 2011 nou so seker aankondig as Oordeelsdag, het in die verlede 6 September 1994 as Oordeelsdag aangekondig. Regdeur die geskiedenis, vanaf die vroeë Christelike kerk, het mense die laaste dae aangekondig, maar dit lyk vir my ons is nog steeds hier.

Maar ook gevaarlik want mense speel met die Bybelse teks asof dit ‘n kode of wiskunde is, eerder as om dit te sien as God se waarskuwing en oproep om elke oomblik gereed te wees vir Hom – vir Sy wederkoms, maar ook om gereed te wees om as Sy getuies op te tree. Jesus self het ons gewaarsku: “Waak dan, omdat julle die dag en die uur nie weet waarop die Seun van die mens kom nie.” (Matt 25:13)

Die grootste gevaar is seker egter dat ons dink ons kan die meesters raak van die Woord van God deur al hierdie vreeslike goed uit te werk. God se Woord is die lig vir ons voete, die riglyn waaraan ONS moet vashou. 2Ti 3:16 sê nie verniet nie: “Die hele Skrif is deur God geïnspireer en het groot waarde om in die waarheid te onderrig, dwaling te bestry, verkeerdhede reg te stel en ‘n regte lewenswyse te kweek,” Ons is onder die Woord, nie die Woord onder ons nie.

Ten spyte daarvan dat Jesus self in Matt 24:26 sê: “maar niemand weet wanneer daardie dag en uur kom nie, nie die engele in die hemel nie en ook nie die Seun nie. net die Vader weet dit.” – ten spyte daarvan kom daar keer op keer weer mense wat ander verlei met sogenaamde voorspellings, of profesieë.

Die belangrike is nie om die Woord van God te probeer manipuleer nie. Moenie probeer om ‘n Dan Brown of Michael Drosin op die Bybel te trek en allerlei kodes daar in te lees nie. Die Woord van God moet gelees word as God se manier op met ons te praat, nie in kodes nie, maar in taal wat verstaanbaar was vir die mense wat dit gelees het, en wat vir ons nou verstaanbaar is. Soos Johannes 5:25 sê, die tyd is NOU. Nou is God se tyd van oordeel. Nou is God se tyd van redding. Nou is die tyd waarin ons moet leef as God se verteenwoordigers, as Sy getuies.

Maleagi beteken “My boodskapper”, en dit is juis die punt. Hierdie is nie menslike woorde nie, maar God wat via Sy boodskapper vir ons wil oproep daartoe om gereed te wees vir die koms van Sy Seun in ons harte en in ons lewens.

Wanneer Maleagi hier in die 5de eeu voor Christus skryf, is die volk lankal terug uit ballingskap, die tempel is herbou, en alles gaan goed… op die oog af. Die volk het egter al weer begin om teen God te oortree. Om God te probeer manipuleer deur hulle godsdiens, onderdrukking van swakkes en armes, korrupte leiers. Te midde van dit alles sê Maleagi – pasop! Die dag van die Here kom! Wie sal dan staande bly?

Slegs diegene wat onder die vleuels van die Here (Ou vertaling) hulle redding en skuiling vind. Dit is so maklik om selfgenoegsaam terug te sit en ‘n skeiding te maak tussen ONS en HULLE – Ons die goeie mense en HULLE die slegtes. Die wat gered word op die dag van die Here is egter hulle wat eerbied het vir God, wat God toelaat om hulle te beskerm onder Sy vleuels, nie die wat op eie geregtigheid staatmaak nie. Ook vir ons kom die woorde van God in Matt 23:37: “hoe dikwels wou ek jou kinders bymekaarmaak soos ‘n hen haar kuikens onder haar vlerke bymekaarmaak”.

In moeilike tye, in gevaarlike tye, help dit nie om in kodes, voorspellings en profesieë redding te gaan soek nie. Onder die vleuels van die Here, as mense wat weet dat ons van Hom afhanklik is, daar is die redding!

Leef alreeds nou deur God se genade op die nuwe aarde.  Jesus het vir ons gesterf – ons hoef geen oordeel te vrees nie – ons hoef nie te fokus op EENDAG nie – Christus is NOU deel van ons lewe, nou help Hy ons om te “cope” met die moeilike tye. Agv Hom kyk ons anders na die wereld, na verhoudinge.  Ons konings kinders van God kan en moet ons juig en jubel want deur Jesus leef ons as oorwinnaars.

Mal 4:2 “ Julle sal vry word en bokspring soos vetgemaakte kalwers” Dis ons daai!  Ons is vry deur Jesus. NOU en vir altyd.

(Maleagi 4:1-3. Met erkenning aan WorkingPreacher.org)





Kursus… of terapie?

9 11 2010

Kursusse, werkswinkels, en dies meer. Die moeite werd of “jolly” patrollie? My eie ondervinding oor die laaste twee jaar met die VBO (Voortgestette Bedienings Ontwikkeling) gerigte kursusse is dat nie een van hulle ‘n “jolly” patrollie was nie, maar dat hulle tog verskil het in die tipe groei wat in ‘n mens na vore kom. Van die kursusse bring meestal intellektuele stimulasie na vore. Ander weer bring ‘n sekere mate van geestelike of persoonlike groei na vore. Het egter onlangs ‘n Fasiliterende Leierskap kursus bygewoon wat ‘n totaal ander tipe groei na vore gebring het. Dit was een van daai kursusse waar mens dinge eers moes verteer om sin van te maak. En soos een van die kursus gangers (nie ‘n dominee nie), gesê het: “Hoe kry jy ‘n klomp predikante vir ‘n terapie sessie bymekaar? Jy vertel vir hulle dis ‘n Leierskap kursus!”

Daar sit ons toe, Dominees, “gewone lidmate” en nie-lidmate. Van die NG Kerk, VG Kerk en Congregational Kerk, en op die tweede dag van die kursus vertel ons vir mekaar van ons grootste pyn. Hoe gebeur so iets? Hoe gebeur dit dat mense van verskillende kerke en rasse, wat mekaar die vorige dag vir die eerste keer gesien het, so openlik van hulle pyn en vreugde kon praat?

Frederik Marais, die hoofaanbieder, het vanaf die eerste oomblik op dag een die reëls goed duidelik gemaak.

  • Ons gaan diep en blaamloos na mekaar luister.
  • Ons gaan mekaar bevestig wanneer ons iets hoor wat ons aanspreek.
  • Ons gaan ons voorveronderstellings suspendeer, op die lyn hang.

Hierdie “reëls” en die konsekwentheid waarmee dit toegepas is deur aanbieders en kursusgangers, het gelei tot die skep van ‘n veilige ruimte. ‘n Ruimte waarin elkeen net homself kon wees. ‘n Ruimte waarin elkeen gevoel het dat wat hy sê, net daar sou bly – dit sou nie die volgende week se skindernuus wees nie.

Dag een is begin met sekere voorbereidende werk, met die indentifisering van jou eie “case study” rondom ‘n spesifieke probleem wat jy ervaar. Op dag twee is een van die metodes om konflik en probleme mee te takel, die storie muur, gebruik. Hier het iets ongeloofliks gebeur. Vanaf die eerste persoon wat aan die beurt was, was daar ‘n brutale eerlikheid rondom waar hy of sy op die oomblik in sy/haar lewe is. Die storie muur het begin by die 1980’s, en in tydblokke geloop tot 2010. Elkeen het gedeel wat hy of sy veilig gevoel het om te deel. Te midde van storie na storie van pyn, hartseer, teleurstellings, mislukkings, vergifnis, rassisme, oorwinnings, groei, aanvaarding het daar soms trane gevloei, is daar soms gelag, maar is niemand onaangeraak gelaat nie. Die fasiliteerder van hierdie gedeelte, Frederik Nel, het met baie empatie en deernis almal genoeg tyd gegee om sy of haar storie te vertel.

Dit het gelei tot groei by ieder en elk. Net die besef dat jy nie al een is wat mislukkings in die gesig moes staar nie, die moed van ‘n ma wat haar kind se moordenaar besoek om hom te vergewe, ens, ens. Alles het ons diep geraak. Niemand het onaangeraak daar weggegaan nie!

Een ding wat my sterk sal bybly in die soeke na die oplossing vir konflik, is die krag daarin om elkeen teenwoordig toe te laat om gehoor te word, om “geluister na” te word.





Wêreld Onderwysers dag 2010

5 10 2010

World Teacher Day 2010Is toe mos gevra om by die plaaslike Hoër en Laerskool iets te sê vir die onderwysers oor Wêreld Onderwysersdag. Hou ek mos net mooi niks van by sulke spesiale geleenthede praat nie, want ek sukkel gewoonlik om iets sinvol uit die Bybel te kry om te sê – iets wat nie die Bybel verdraai nie.

Toe ek nou egter my gedagtes so laat gaan, besef ek toe dat daar eintlik baie in die Bybel is oor kinders en opvoeding, maar dit skep ook sy eie probleme. In die huidige onderwysbestel mag godsdiens nie in die klas gepropageer word nie. Matteus 18:1-6 het egter by my begin spook: “In daardie tyd het die dissipels by Jesus gekom met die vraag: “Wie is die belangrikste in die koninkryk van die hemel?” Hy het ‘n kindjie nader geroep en hom tussen hulle laat staan en gesê: “Dit verseker Ek julle: As julle nie verander en soos kindertjies word nie, sal julle beslis nie in die koninkryk van die hemel kom nie. Wie homself gering ag soos hierdie kindjie, hy is die belangrikste in die koninkryk van die hemel. En wie so ‘n kindjie in my Naam ontvang, ontvang My.” “Elkeen wat een van hierdie kleintjies wat in My glo, van My afvallig maak, vir hom is dit beter as hy met ‘n groot meulsteen aan sy nek in die diep see verdrink.” Veral vers 6: “Elkeen wat een van hierdie kleintjies wat in My glo, van My afvallig maak, vir hom is dit beter as hy met ‘n groot meulsteen aan sy nek in die diep see verdrink.

Dit het my net weer onder die indruk gebring van wat se geweldige verantwoordelikheid ‘n onderwyser in werklikheid het. Hier is hierdie groep kinders wat gewoonlik meer tyd saam met ‘n onderwyser deurbring as met sy of haar eie ouers. Die onderwyser se wêreldbeeld en siening van sake word in ‘n groot mate oorgedra en ingeprent by die kinders, veral in die Laerskool, maar tog ook by die tieners, al wil hulle dit ontken. Ekself kan nou nog, 40 jaar later, my Std 4 onderwyser se rassistiese uitlatings onthou. Met al die klagtes rondom ons samelewing vandag – selfsugtigheid, geweld, oneerlikheid, korrupsie, rassisme, ens, ens – is die Verenigde Nasies se tema vir vanjaar se “World Teacher’s Day” eintlik veelseggend: “Recovery begins with teachers”.

As can be seen in movies like “As it is in heaven“, things like bullying is not just innocent fun, but can result in a violent lifestyle. Racism ingrained into young children is extremely difficuly to overcome in later life. Not for nothing is there a quote attributed to St. Francis Xavier “Give me the child until he is seven and I’ll give you the man” (quoted by arjendu).

All of us have a responsibility towards the children in our society, lest we cause them to stray, as Matthew 18:6 warns us. How much bigger is the responsibility of our teachers who have such a big influence on our children. It is a scary thought that what I talk about in class, my attitude towards the pupils, even my body language, can influence how that child grows up and what he or she becomes. Pink Floyd’s video, “The Wall” shows a teacher that makes fun of a young boy for writing poems, basically ridiculing him. That type of treatment can lead to problems with one’s self image and other social problems. No wonder Pink Floyd sings in their song, “Another brick in the wall“:

We don’t need no education
We don’t need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teacher leave them kids alone

Instead of controlling, the teacher has the responsibility to set the child free, to let Superman fly, to let that child be the best person he or she can possibly be. Always remembering that freedom without responsibility is no freedom at all!

Looking at all of this, we as parents and society can only pray for the teachers of our country. You are shouldering a tremendous responsibility, often in the absence of parental guidance. And when we look at the ills of our society, we realise that they can in fact only be addressed here in the classroom. We don’t only have the child in the classroom, the parent is there as well. Often we are dealing with the pain the parents experienced in their own education.

Teachers have to make the difference. Recovery begins with teachers.








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 587 other followers