Moeilike tye!

19 11 2010

André Swiegers sing, as sy 1966 VW Beetle weereens gaan staan, van “Moeilike tye”. Dit is iets wat ons almal seker onsself mee kan vereenselwig – of dit nou droogte, of finansies, of kinders, of politiek, of watookal is, ons weet van “moeilike tye”. Soms glo ons dat ons dit beter verstaan as enigiemand anders, want al die moeilikheid kom dan altyd na MY kant toe.

Dit is so dat ons in moeilike tye leef. Redelik gereeld hoor ek mense opmerk dat ons nou beslis in die laaste dae leef. Die wederkoms is ophande! Kyk net hoe sleg gaan alles.

Moeilike tye omdat die Wederkoms op pad is, soos Maleagi ons waarsku. Maar ook moeilike en selfs gevaarlike tekste, want daar is altyd iemand wat hierdie tekste probeer uitwerk, probeer ‘n datum gee vir wanneer die Wederkoms dan nou gaan gebeur. So is die Internet op die oomblik vol van ‘n radiostasie wat 21 Mei 2011 as die Oordeelsdag aankondig.

Gevaarlik want niemand het nog ooit reg voorspel nie – dieselfde radiostasie wat 21 Mei 2011 nou so seker aankondig as Oordeelsdag, het in die verlede 6 September 1994 as Oordeelsdag aangekondig. Regdeur die geskiedenis, vanaf die vroeë Christelike kerk, het mense die laaste dae aangekondig, maar dit lyk vir my ons is nog steeds hier.

Maar ook gevaarlik want mense speel met die Bybelse teks asof dit ‘n kode of wiskunde is, eerder as om dit te sien as God se waarskuwing en oproep om elke oomblik gereed te wees vir Hom – vir Sy wederkoms, maar ook om gereed te wees om as Sy getuies op te tree. Jesus self het ons gewaarsku: “Waak dan, omdat julle die dag en die uur nie weet waarop die Seun van die mens kom nie.” (Matt 25:13)

Die grootste gevaar is seker egter dat ons dink ons kan die meesters raak van die Woord van God deur al hierdie vreeslike goed uit te werk. God se Woord is die lig vir ons voete, die riglyn waaraan ONS moet vashou. 2Ti 3:16 sê nie verniet nie: “Die hele Skrif is deur God geïnspireer en het groot waarde om in die waarheid te onderrig, dwaling te bestry, verkeerdhede reg te stel en ‘n regte lewenswyse te kweek,” Ons is onder die Woord, nie die Woord onder ons nie.

Ten spyte daarvan dat Jesus self in Matt 24:26 sê: “maar niemand weet wanneer daardie dag en uur kom nie, nie die engele in die hemel nie en ook nie die Seun nie. net die Vader weet dit.” – ten spyte daarvan kom daar keer op keer weer mense wat ander verlei met sogenaamde voorspellings, of profesieë.

Die belangrike is nie om die Woord van God te probeer manipuleer nie. Moenie probeer om ‘n Dan Brown of Michael Drosin op die Bybel te trek en allerlei kodes daar in te lees nie. Die Woord van God moet gelees word as God se manier op met ons te praat, nie in kodes nie, maar in taal wat verstaanbaar was vir die mense wat dit gelees het, en wat vir ons nou verstaanbaar is. Soos Johannes 5:25 sê, die tyd is NOU. Nou is God se tyd van oordeel. Nou is God se tyd van redding. Nou is die tyd waarin ons moet leef as God se verteenwoordigers, as Sy getuies.

Maleagi beteken “My boodskapper”, en dit is juis die punt. Hierdie is nie menslike woorde nie, maar God wat via Sy boodskapper vir ons wil oproep daartoe om gereed te wees vir die koms van Sy Seun in ons harte en in ons lewens.

Wanneer Maleagi hier in die 5de eeu voor Christus skryf, is die volk lankal terug uit ballingskap, die tempel is herbou, en alles gaan goed… op die oog af. Die volk het egter al weer begin om teen God te oortree. Om God te probeer manipuleer deur hulle godsdiens, onderdrukking van swakkes en armes, korrupte leiers. Te midde van dit alles sê Maleagi – pasop! Die dag van die Here kom! Wie sal dan staande bly?

Slegs diegene wat onder die vleuels van die Here (Ou vertaling) hulle redding en skuiling vind. Dit is so maklik om selfgenoegsaam terug te sit en ‘n skeiding te maak tussen ONS en HULLE – Ons die goeie mense en HULLE die slegtes. Die wat gered word op die dag van die Here is egter hulle wat eerbied het vir God, wat God toelaat om hulle te beskerm onder Sy vleuels, nie die wat op eie geregtigheid staatmaak nie. Ook vir ons kom die woorde van God in Matt 23:37: “hoe dikwels wou ek jou kinders bymekaarmaak soos ‘n hen haar kuikens onder haar vlerke bymekaarmaak”.

In moeilike tye, in gevaarlike tye, help dit nie om in kodes, voorspellings en profesieë redding te gaan soek nie. Onder die vleuels van die Here, as mense wat weet dat ons van Hom afhanklik is, daar is die redding!

Leef alreeds nou deur God se genade op die nuwe aarde.  Jesus het vir ons gesterf – ons hoef geen oordeel te vrees nie – ons hoef nie te fokus op EENDAG nie – Christus is NOU deel van ons lewe, nou help Hy ons om te “cope” met die moeilike tye. Agv Hom kyk ons anders na die wereld, na verhoudinge.  Ons konings kinders van God kan en moet ons juig en jubel want deur Jesus leef ons as oorwinnaars.

Mal 4:2 “ Julle sal vry word en bokspring soos vetgemaakte kalwers” Dis ons daai!  Ons is vry deur Jesus. NOU en vir altyd.

(Maleagi 4:1-3. Met erkenning aan WorkingPreacher.org)





Kursus… of terapie?

9 11 2010

Kursusse, werkswinkels, en dies meer. Die moeite werd of “jolly” patrollie? My eie ondervinding oor die laaste twee jaar met die VBO (Voortgestette Bedienings Ontwikkeling) gerigte kursusse is dat nie een van hulle ‘n “jolly” patrollie was nie, maar dat hulle tog verskil het in die tipe groei wat in ‘n mens na vore kom. Van die kursusse bring meestal intellektuele stimulasie na vore. Ander weer bring ‘n sekere mate van geestelike of persoonlike groei na vore. Het egter onlangs ‘n Fasiliterende Leierskap kursus bygewoon wat ‘n totaal ander tipe groei na vore gebring het. Dit was een van daai kursusse waar mens dinge eers moes verteer om sin van te maak. En soos een van die kursus gangers (nie ‘n dominee nie), gesê het: “Hoe kry jy ‘n klomp predikante vir ‘n terapie sessie bymekaar? Jy vertel vir hulle dis ‘n Leierskap kursus!”

Daar sit ons toe, Dominees, “gewone lidmate” en nie-lidmate. Van die NG Kerk, VG Kerk en Congregational Kerk, en op die tweede dag van die kursus vertel ons vir mekaar van ons grootste pyn. Hoe gebeur so iets? Hoe gebeur dit dat mense van verskillende kerke en rasse, wat mekaar die vorige dag vir die eerste keer gesien het, so openlik van hulle pyn en vreugde kon praat?

Frederik Marais, die hoofaanbieder, het vanaf die eerste oomblik op dag een die reëls goed duidelik gemaak.

  • Ons gaan diep en blaamloos na mekaar luister.
  • Ons gaan mekaar bevestig wanneer ons iets hoor wat ons aanspreek.
  • Ons gaan ons voorveronderstellings suspendeer, op die lyn hang.

Hierdie “reëls” en die konsekwentheid waarmee dit toegepas is deur aanbieders en kursusgangers, het gelei tot die skep van ‘n veilige ruimte. ‘n Ruimte waarin elkeen net homself kon wees. ‘n Ruimte waarin elkeen gevoel het dat wat hy sê, net daar sou bly – dit sou nie die volgende week se skindernuus wees nie.

Dag een is begin met sekere voorbereidende werk, met die indentifisering van jou eie “case study” rondom ‘n spesifieke probleem wat jy ervaar. Op dag twee is een van die metodes om konflik en probleme mee te takel, die storie muur, gebruik. Hier het iets ongeloofliks gebeur. Vanaf die eerste persoon wat aan die beurt was, was daar ‘n brutale eerlikheid rondom waar hy of sy op die oomblik in sy/haar lewe is. Die storie muur het begin by die 1980′s, en in tydblokke geloop tot 2010. Elkeen het gedeel wat hy of sy veilig gevoel het om te deel. Te midde van storie na storie van pyn, hartseer, teleurstellings, mislukkings, vergifnis, rassisme, oorwinnings, groei, aanvaarding het daar soms trane gevloei, is daar soms gelag, maar is niemand onaangeraak gelaat nie. Die fasiliteerder van hierdie gedeelte, Frederik Nel, het met baie empatie en deernis almal genoeg tyd gegee om sy of haar storie te vertel.

Dit het gelei tot groei by ieder en elk. Net die besef dat jy nie al een is wat mislukkings in die gesig moes staar nie, die moed van ‘n ma wat haar kind se moordenaar besoek om hom te vergewe, ens, ens. Alles het ons diep geraak. Niemand het onaangeraak daar weggegaan nie!

Een ding wat my sterk sal bybly in die soeke na die oplossing vir konflik, is die krag daarin om elkeen teenwoordig toe te laat om gehoor te word, om “geluister na” te word.





Wêreld Onderwysers dag 2010

5 10 2010

World Teacher Day 2010Is toe mos gevra om by die plaaslike Hoër en Laerskool iets te sê vir die onderwysers oor Wêreld Onderwysersdag. Hou ek mos net mooi niks van by sulke spesiale geleenthede praat nie, want ek sukkel gewoonlik om iets sinvol uit die Bybel te kry om te sê – iets wat nie die Bybel verdraai nie.

Toe ek nou egter my gedagtes so laat gaan, besef ek toe dat daar eintlik baie in die Bybel is oor kinders en opvoeding, maar dit skep ook sy eie probleme. In die huidige onderwysbestel mag godsdiens nie in die klas gepropageer word nie. Matteus 18:1-6 het egter by my begin spook: “In daardie tyd het die dissipels by Jesus gekom met die vraag: “Wie is die belangrikste in die koninkryk van die hemel?” Hy het ‘n kindjie nader geroep en hom tussen hulle laat staan en gesê: “Dit verseker Ek julle: As julle nie verander en soos kindertjies word nie, sal julle beslis nie in die koninkryk van die hemel kom nie. Wie homself gering ag soos hierdie kindjie, hy is die belangrikste in die koninkryk van die hemel. En wie so ‘n kindjie in my Naam ontvang, ontvang My.” “Elkeen wat een van hierdie kleintjies wat in My glo, van My afvallig maak, vir hom is dit beter as hy met ‘n groot meulsteen aan sy nek in die diep see verdrink.” Veral vers 6: “Elkeen wat een van hierdie kleintjies wat in My glo, van My afvallig maak, vir hom is dit beter as hy met ‘n groot meulsteen aan sy nek in die diep see verdrink.

Dit het my net weer onder die indruk gebring van wat se geweldige verantwoordelikheid ‘n onderwyser in werklikheid het. Hier is hierdie groep kinders wat gewoonlik meer tyd saam met ‘n onderwyser deurbring as met sy of haar eie ouers. Die onderwyser se wêreldbeeld en siening van sake word in ‘n groot mate oorgedra en ingeprent by die kinders, veral in die Laerskool, maar tog ook by die tieners, al wil hulle dit ontken. Ekself kan nou nog, 40 jaar later, my Std 4 onderwyser se rassistiese uitlatings onthou. Met al die klagtes rondom ons samelewing vandag – selfsugtigheid, geweld, oneerlikheid, korrupsie, rassisme, ens, ens – is die Verenigde Nasies se tema vir vanjaar se “World Teacher’s Day” eintlik veelseggend: “Recovery begins with teachers”.

As can be seen in movies like “As it is in heaven“, things like bullying is not just innocent fun, but can result in a violent lifestyle. Racism ingrained into young children is extremely difficuly to overcome in later life. Not for nothing is there a quote attributed to St. Francis Xavier “Give me the child until he is seven and I’ll give you the man” (quoted by arjendu).

All of us have a responsibility towards the children in our society, lest we cause them to stray, as Matthew 18:6 warns us. How much bigger is the responsibility of our teachers who have such a big influence on our children. It is a scary thought that what I talk about in class, my attitude towards the pupils, even my body language, can influence how that child grows up and what he or she becomes. Pink Floyd’s video, “The Wall” shows a teacher that makes fun of a young boy for writing poems, basically ridiculing him. That type of treatment can lead to problems with one’s self image and other social problems. No wonder Pink Floyd sings in their song, “Another brick in the wall“:

We don’t need no education
We don’t need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teacher leave them kids alone

Instead of controlling, the teacher has the responsibility to set the child free, to let Superman fly, to let that child be the best person he or she can possibly be. Always remembering that freedom without responsibility is no freedom at all!

Looking at all of this, we as parents and society can only pray for the teachers of our country. You are shouldering a tremendous responsibility, often in the absence of parental guidance. And when we look at the ills of our society, we realise that they can in fact only be addressed here in the classroom. We don’t only have the child in the classroom, the parent is there as well. Often we are dealing with the pain the parents experienced in their own education.

Teachers have to make the difference. Recovery begins with teachers.





Komga stories

14 09 2010

Soos beloof, van die stories wat vertel is tydens Komga se feesvieringe:

  • Tannie Poppie was die orrelis, maar nie sommer so ‘n orrelis nie, sy was DIE ORRELIS – m.a.w. redelik groot…  So groot dat sy nie die traporrel se trappe kon trap nie. So word twee opgeskote knape gekry om die pomp hier langs die kant van die traporrel te pomp, maar nie hoe nie, toe breek hulle die pomp se handvatsel af. Nou is daar net een genade… die twee knape moet hier onder tannie poppie se voete in, en die twee trappe druk dat die orrel kan wind kry. Die trappe moet jy egter om die beurt druk, druk jy hulle saam, is die orrel windloos en kom daar nie ‘n geluid uit nie. Nou soos dit maar gaan met opgeskote knape, hou hulle nie veel van die werk hier onder tannie Poppie se voete nie, en soos hulle belangstelling verloor, verloor hulle ook hulle ritme op die trappe, en die orrel raak windloos… Dan raps tannie Poppie sommer hier van bo af, en die twee lê weer in, soos twee goeie karperde. Op een stadium raak hulle weer die ritme kwyt, en die een loer nog om om te sien waar die raps is, toe kry hy dit sommer deur die gesig! Toe pomp die mannetjies!
  • Soos vandag nog, het Komga vroeër dae heel leeg geloop oor die Kersvakansie. Die een jaar kry twee kwajongens, ‘n de Kock en ‘n Fourie wat altyd by al die moeilikheid voor was, die taak om Mevrou Dominee en die kinders solank met die ossewa see toe te vat, Double Mouth toe, waar die gemeente en Dominee almal saam vakansie gehou het. As proviand vir die pad, word eers ‘n hele klompie bier gekoop. Toe word Mevrou Dominee en die kinders met al die vakansiegoed op die wa gelaai, nadat ‘n paar biere eers geledig is, net vir die warm laaiery… Toe word die pad Double Mouth toe gevat, maar nie voordat ‘n klomp klippe op die wakis gelaai is, en die touleier weggejaag is nie. Om te draai word of die hot of haar os dan met ‘n klip gegooi, en die deins weg, en so draai die ossewa. So gaan dit heel vrolik voor op die wa, met die biere wat vinnig minder word.

Wonderbaarlik kom hulle toe sonder teenspoed by die laaste steil afdraende voor Double Mouth aan, met die biere nou heeltemal op! Die twee besef toe wel dat hulle nie net die uitermate steil afdraende so kan aandurf nie, maar hulle het die ossewa se remskoen by die huis gelos. Hoe nou gemaak? Hulle neem toe ‘n groot ketting, maak ‘n knoop daarin, en maak dit so vas dat die agterwiel daarop klim, en so op die ketting die bult afgly. So gedoen so gedaan, sit hulle die osse aan die loop, maar toe werk die biere so dat hulle albei hulle balans verloor en val. Die osse en Mevrou Dominee en kinders is die bult af, met die twee wat val-val en rol-rol agterna kom! Gelukkig het die osse toe darem die wa veilig onder gekry!

Daar word nog baie stories van die twee vertel, soos van kapkarre wat in die see “val” dat net die disselbome uitsteek, maar daaroor ‘n ander dag verder.

  • Op ‘n stadium het Komga ‘n heel lekker rugbyspan gehad, met die NG en Sending dominees wat die senterpaar was. Een Saterdag kort daar toe ‘n vleuel, en na ‘n geskarrel word die Metodiste dominee nader gehark as vleuel. Toe die ander hoor van die drie dominees so op ‘n ry in die agterlyn, laat een hoor, “dis nou ‘n agterlyn wat vir geen duiwel stuit nie!”
  • Een van die interessantste Komga stories is seker die een van die klok. In die twintigerjare het die nuwe klok van die kerk weggeraak. So is die Engelse op die dorp geblameer, en het die ding amper gevoelens veroorsaak. So het die hele saak later vergete geraak, tot so klompie jare gelede toe ‘n brief uit Zimbabwe opdaag van Oom Nicholas de Kock. In die brief skryf hy toe dat sy gewete hom vreeslik pla, en dat hy moet bieg – hy en Piet Quion (uitgespreek “coin”) Fourie het die klok een nag afgehaal, en aan die Westekant van kerk begrawe. Met al die gevoelens rondom die beskuldigings dat die Engelse die klok gesteel het, het hy en Piet maar liewer oor die petalje stilgebly. Oom Nicholas stuur toe ewe ‘n plan ook saam van waar die klok moet lê. Net een klein probleempie, daar is intussen ‘n konsistorie aangebou bo-oor die plek waar die klok moet lê…

Met die feesvieringe van die naweek, is daar egter vlam gevat en is die klok gesoek. Gelukkig het Graham Bretzke ‘n metaalverklikker. So is ‘n gat in die konsistorievloer gesaag, en is daar ‘n stuk of 15 gate in ‘n BAIE beperkte ruimte gegrawe. Behalwe vir ‘n indrukwekkende versameling geroeste spykers en ander stukke ysters, is die klok toe nooit gevind nie. Ongelukkig is beide Piet en Nicholas intussen oorlede, so hulle kan nie gevra word vir meer inligting nie. Nou word daar weer bespiegel oor die tyd wanneer dit gebeur het, en of die konsistorie al gebou was of nie. Miskien sal Graham se metaalverklikker weer een van die dae ingespan word – sodra die seer spiere eers herstel het!





Komga

13 09 2010

Komga Kerkgebou

Met die viering van die 100jarige bestaan van die Ned. Geref  Kerkgebou te Komga, het daar wonderlike stories uitgekom! Ek sal so klompie van hulle hier plaas, maar eers net die “amptelike” voëlvlug oor die geskiedenis van die gemeente.

“Op die 15de Oktober 1859 besluit die Ring van Albanie in sitting te Riebeeck-Oos om di. W. Thomson en G.W. Stegmann na “Brits-Kaffraria” af te vaardig teneinde ondersoek in te stel na die omstandighede van die sg. “Grantees” aldaar wat lidmate is van die Ned. Geref. Kerk en as dit raadsaam blyk ‘n gemeente te stig.

Ds. W. Thomson word intussen siek, maar ds. G.W. Stegman gaan voort met die Ring se besluit en ontmoet te Newlands (Sendingstasie van die Episkopaalse Kerk) en te Peelton (Sendingstasie van die London Mission Society) lidmate van die Ned. Geref. Kerk. Die gevolg was die stigting van ‘n gemeente genaamd “Die Ned. Geref. Kerk in British Kaffraria”.

Op die Kerkraadsvergadering van 4 Mei 1861 te Peelton, word besluit om ‘n kerkplaas aan te koop. Die plaas van die heer W. Pretorius kom ter sprake en word gekoop vir £1,000. Op voorstel van ds. Stegman word die kerkplaas McLean genoem as blyk van waardering vir die simpatieke houding van Kolonel McLean teenoor die lidmate van die Ned. Geref. Kerk.

Voortaan sou dit die gemeente van Maclean wees en nie meer “De Ned. Geref. Kerk in British Kaffraria” nie. In 1910 is die laaste sentrum verskuif na Komga.” (Aangehaal uit die 1859-1959 Jubileum pamflet van die NG Kerk Komga).  Nadat die sentrum van die gemeente na Komga verskuif is, is die gemeente weereens herdoop – hierdie keer na die Ned. Geref. gemeente Komga.

Die Kerk is gebou deur Mnr N.G. de Kock en familielede en vriende. Mev N.G de Kock het die hoeksteen op 5 September 1910 gelê.

Die gemeentes van King William’s Town, Stutterheim en Oos-Londen het almal van Komga afgestig. Butterworth het ook van Komga afgestig, maar het weer teruggekom na Komga nadat die Transkei onafhanklikheid verkry het. Die ou grense van die gemeente het tot by die Bashee rivier getrek. In 1993 het Komga gemeente verenig met Stutterheim gemeente nadat die getalle te Komga heelwat gedaal het.

Al die afstigtings het nie sonder probleme verloop nie. Die Hollands-sprekendes van Oos-Londen wou net ‘n eie gemeente stig as hulle “niks met die Maclean gemeente te make sou hê nie.” Dit het gelei tot ds. J.P. Jooste se bedanking. Verhoudinge het egter verbeter en in 1905 is Oos-Londen afgestig van Komga.

In 1959, tydens die 100-jarige fees, het Komga 452 lidmate gehad. Dertig jaar later, in 1989 was daar nog 266 lidmate. Tans bevat die Komga wyk van die Stutterheim gemeente, 41 lidmate.

  • Tot sover die “amptelike” geskiedenis van die gemeente. Interessant genoeg bestaan daar twee weergawes van die aankoop van die plaas te Macleantown. Volgens die een, soos hierbo aangehaal uit die 1959 eeufees pamflet. Die ander, genoem in “A Pot-pourri of Komga History” deur M.A.M de Villiers, sê dat die oorspronklike plaas Maclean in 1859 in die naam van Koningin Victoria aan die Ned. Geref. Kerk “toegeken” is.
  • Ter wille van nasate los ek die name uit die volgende storie:  Daar was ‘n leraar te Komga met wie die gemeente glad nie goed oor die weg gekom het nie. (Hy het ‘n geskiedenis gehad van moeilikheid by ander gemeentes ook). Op ‘n kerkraadsvergadering, waarin die kerkraad hom probeer oorreed het om te bedank, sê die leraar toe dat hy net sal loop as hulle hom uitkoop. Hy voeg toe by dat hulle nie die geld daarvoor het nie. Met die maak ‘n ouderling ‘n sak wat hy by hom gehad het oop, en skud (volgens oorlewering) sowat 300 goue ponde op die tafel uit, met die woorde: “Daar gaan jy!” Die dominee het toe blykbaar sonder enige verdere omhaal bedank…




Hy is magtig!

13 09 2010

Die afgelope naweek Komga se kerkgebou se 100jarige bestaan gevier, met die gemeente wat 151 jaar gelede gestig is. Hieronder die boodskap vir die dag. Sal so ietsie oor die geskiedenis van die gemeente in ‘n ander post plaas.

———————————————–

Efesiërs 3:14-21

Dit is lekker om te kan fees vier! Dit is lekker om na te dink oor genade, oor dinge wat gebeur het. Sulke nadenke kan egter ook gevaarlik wees deurdat ons dalk net kan dink aan wat ONS gedoen het – asof hierdie kerk en gemeente se 151 jarige geskiedenis van ons afgehang het. Dit is ook gevaarlik, want ‘n mens kan dink die werk is nou klaar, ons kan terugsit, daar is niks meer om te doen nie.

Paulus se gebed vir die Efesiërs gee egter ‘n totaal ander perspektief aan ‘n dag soos vandag. Ons is nie hier bymekaar omdat ons so goed is of so hard gewerk het nie, nee, dis deur “die Vader aan wie die hele gemeenskap van gelowiges in die hemel en op die aarde sy bestaan te danke het.”(3:15) Dit is deur Sy Genade dat ons hier is.

God is die een is wat ons versterk, en NOG STEEDS versterk – die werk is nie klaar nie, dit gaan voort! Paulus praat van ‘n innerlike krag – ‘n krag, ‘n versterking wat kom uit die feit dat God deur Sy Gees in ons woon, ons lei.

Hierdie innerlike versterking lei direk tot die vestiging van ons fondamente in God se liefde (3:17), tot ons wortelskiet in God se liefde met wortels wat diep deurdring. Die manier waarop Paulus dit sê, wys daarop dat dit klaar gebeur het. Ek en jy HET wortelgeskiet in Christus se liefde. Hy is in ons harte, in die diepste sentrum van ons lewens. Dit gebeur deur die geloof, die aanvaarding van God se liefde, die neem van God op Sy Woord. Daardie wortels moet nou die liefde in ons lewens inbring en laat sigbaar word. Christus se liefde is nie maar bloot ‘n sêding of konsep nie, waar Hy is, is daar liefde!

Wanneer ons na onsself luister, dan is ons geneig om negatief te wees – ag die lidmate te Komga het so min geword… God se liefde is egter baie meer, baie wyer en hoër en verder as wat ons ooit kan droom of dink (3:18). As ons werklik na mekaar begin luister, begin praat oor wat God besig is om te doen, dan ontdek ons ‘n ander sy van die lewe. God se genade is net soveel groter as wat ons selfs kan droom!

Vers 19 sê God se liefde gaan alle verstand te bowe! Ons dink ons is slim, ons weet so baie, maar God se genade en God se liefde is onverstaanbaar. Ons kan dit net aanvaar. En dit is ten grootste wat ons hier vier vandag – God se genade en God se liefde wat oor soveel jare sigbaar was hier in Komga, maar nog steeds sigbaar is!

Hy is “magtig is om oneindig meer te doen as wat ons bid of dink”! (vers 20) Nie net nou of in die verlede nie, maar “deur al die geslagte heen tot in alle ewigheid.” (3:21)

Terwyl ons terugkyk na al die wel en weë van die kerk in hierdie geweste – na dae met baie lidmate, ander tye minder lidmate, samewerking met verskillende gemeentes, moet ons weet dat dit nooit vervelig kan wees as God se kind nie! Hy wil en kan elkeen van ons gebruik tot Sy eer. Hy is werklik “magtig is om oneindig meer te doen as wat ons bid of dink”!





Herinneringe…

8 08 2010

Darem vreemd hoe herinneringe ‘n mens soms net kan bestorm en onverwags vang. Sit gisteraand en praat met ‘n kollega, wat soos ek, ook verpligte militêre diensplig gedoen het as kapelaan. So met die gepraat begin daar hoeveel herinneringe deur my gedagtes spoel wat my laat wonder hoe diep van die herinneringe werklik lê. Hoeveel van Chris Louw se Boetman lê nog onder my vel en wegkruip? Ek weet nie….

Sommer so, sonder om te probeer sistematiseer of om te probeer orden in datum volgorde… onthou ek…:

  • Die kameraderie gedurende basies. Die saamstaan, die saam af-”chop”. Ek onthou die Dopper pelle wat die bottel Whiskey aan ‘n toutjie by die venster uitgehang het, die absolute sinnelose gerondjaag in die middel van die nag as die korporaal dronk terugkom in die basis.
  • Hoe die Afrikaanse, Engelse, Joodse en Sewendedag Adventiste dominees saamgebind word deur die saam swaarkry gedurende basies.
  • Die staande mag Kapelaan wat vir my sê die Belhar belydenis is 10% kommunisties – en sy gesig toe ek hom durf vra WATTER 10%!
  • Hoe die swart mense in Zwide die weermag op die hande gedra het in ’85, toe die weermag in die woongebiede ontplooi is, voor die noodtoestand. Ek onthou hoe die kampers, waarvan baie Xhosa kon praat, met die mense gesels het. Ek onthou hoe ons vrugte en koeldrank gegee is, want die inwoners het gedink ons kom beskerm hulle teen die polisie….
  • Hoe die vriendelike geaardheid soos handomkeer verander het toe die “powers that be” besluit het daar moet ‘n polisieman op elke weermag Buffel saamry. Hoe dit verder verander het toe die kampers afgehaal is en vervang is met jong 18jaar oud dienspligtiges.
  • Hoe die jong voertuig wag agterop die Buffel ‘n ou swart vrou met ‘n knopkierrie agter die kop geslaan het terwyl ons verbygery het. Hoe, nadat ek ‘n klag teen die troep gelê het,  ek ingeroep is op die rooi tapyt deur Brig Joffel van der Westhuizen omdat ek die “troepe se moraal ondermyn”!
  • Hoe die Kommandement Samjoor die volgende dag, nadat hy van my skrobering gehoor het, vragte knobkierries, assegaaie, ens., van weermag voertuie laat afhaal het.
  • Hoe ongemaklik ek gevoel het met die sake wat bespreek is as ek Brig Joffel van der Westhuizen se ordergroepe moes bywoon as die Kommandement Kapelaan weg was.
  • Die kommadant op Eenhana wat my binne ‘n paar minute nadat ek hom ontmoet het, vertel het hy gaan hoof van die leër word (hy het nooit nie….)
  • Hoe die einste kommadant in siviele klere rondloop, terwyl die res van die basis gedwing word om self op Saterdae en Sondae, as hulle af is, in vol browns rond te loop.
  • Die Samjoor wat die troepe probeer stilkry voordat ek opdaag om ‘n erediens te hou: “Julle f@#$%* troepe moet nou f@#$%* stilbly, want die f@#$%* dominee gaan nou kom f@#$%* preek!” Dit terwyl ek reg agter hom staan en my bes probeer om nie uit te bars van die lag nie… Weet nie wat die troepe van daardie dag se preek onthou het nie….
  • Die seiners se kamertjie, waar ons lekker kon sit en radio luister uit die “states” (Suid-Afrika) – en ook soms onwettig met die radio-telefoon “states” toe bel.
  • Hoe lekker ek en die Kom-Ops luitenant by die Ovambo hoofman kuier en Mahangu broodjies eet en bier drink. Hoe dieselfde hoofman die volgende dag ons skel omdat Koevoet deur sy Mahangu lande, deur die paalheining om sy stat, tot reg voor sy hut gery het. En met die wegry slag, na ‘n “ondervraging” sommer vir die lekker die heining en lande aan die ander kant ook stukkend gery het…
  • Hoe die dominee van die EGKA gemeente in Eenhana (susterkerk van die NG Kerk) vir my die gate in sy kerk se dak wys wat Koevoet daar geskiet het, sommer net vir die lekker.
  • My skok toe ek by Nkongo se menasie instap waar ek veronderstel was om ‘n diens te hou, en die aansteekbord is vol mens ore en ander liggaamsdele, by fotos van hoe die persone gelyk het toe hulle geskiet is.
  • Hoe minister Magnus Malan “kategories” ontken dat Suid-Afrika in Angola is of probeer wees. Hoe hy ‘n week later erken ons “was” daar, maar almal onttrek. Hoe Eenhana soos die Ben Schoeman hoofweg lyk terwyl die Ratels, Buffels, tenks “onttrek”, Noord, Angola in…
  • Hoe ek moet diens doen by die mediese pos wanneer Koevoet inkom om diesel en voorraad te kry – en reguit “medics” toe gaan vir penisilien inspuitings teen “VD”. Hoe die dokter hulle “opline”, broeke af, en die naalde soos “darts” in hulle boude ingooi!
  • Hoe die einste dokter wondere verrig om ‘n Koevoet lid wat onder ‘n Caspir beland het wat gerol het, deur te haal. Hy het vir my twee sakke plasma in die hand gestop, en ek moes druk om dit so vinnig moontlik in die man in te kry, terwyl die dok gewerk het om die bloeding te stop. Ek onthou ook sy uiterste teleurstelling toe hy hoor dat die man ‘n paar dae later in 1 Mil hospitaal oorlede is.
  • Die troepe wat met diep hartseer kom vertel van probleme by die huis. “Dear Johnnies” van meisies af, probleme tussen ouers, en die ouens sit ver, kan niks doen nie. Hoe manne begin soek na vastigheid as hulle ‘n slag onder die koeëls deurgeloop het…
  • Majoor (op daardie stadium) Willem Ratte, wat met sy vrou en dogter buite die basis se walle bly, tussen niks en nêrens, so 240km Wes van Rundu. Hoe die einste majoor in die nag Swapo uniform en “boots” aantrek en gaan rondloop waar die troepe die volgende dag gaan patrollie stap. Hoe daardie troepe, by hulle terugkeer in die basis, rondgejaag word as hulle nie sy spore opgetel het nie.
  • Hoe daar by dieselfde basis, laatmiddag ‘n Suid-Afikaanse Dakota sou land, om dan met ‘n ander bemanning verder te vlieg. Net om vroegoggend terug te keer, om te vertrek met die bemanning wat hom gebring het – wat nooit die nag in die basis in gekom het nie. Dit het my baie laat wonder, tot ‘n “rekkie” Kaptein wat ‘n keer of wat saam gevlieg het, na te veel biere vir my vertel het dat dit Amerikaanse loodse is wat die Dakota vol wapens bring. Suid-Afrikaanse loodse wat dit dan oor die grens vlieg na Savimbi se mense toe. Dit keer dan vroegoggend terug, vol ivoor as betaling vir die wapens…
  • Hoe ons lê en “tan” op die trampolien.
  • Hoe daar ‘n nuwe menasie gebou word op Mangeti-Duin, ‘n maand of wat voordat Namibia onafhanklik word en terwyl trokke dag vir dag weermag voorraad wegry Suid-Afrika toe.
  • Die lekker kerkdienste by die San van Namibia se Boesmanland, en hoe daar sommer in twee San tale in getolk word terwyl ek in Afrikaans preek.

Ja, onthou kan ‘n mens onthou… Ons Boetman generasie kan soms oor lang biere en rondom braaivleis vure probeer uitpluis hoekom ons daar was, of dit ooit sin gehad het. Sommige sal vreeslik vas staan op die waarde van wat ons gedoen het. Ander sien dit weer as uiters sinloos.

As ek egter terugdink, kan ek nie anders as om te dink dat as sommige goed anders hanteer was, baie lyding en dood gespaar kon gewees het nie – maar dit sou ‘n samelewing kopskuif nodig gehad het wat Pres de Klerk eers baie later gebring het. ‘n Kopskuif vanaf ‘n ons-julle denke, na ‘n ONS-ONS denke. ‘n Denke waarin ons saam kan besluit om saam te bou, eerder as af te breek. Nou nog raak ek sommer warm onder die boordjie vir mense wat al te maklik oorlog praatjies maak, niemand wen daarin nie, daar is net verloorders in oorlog.

Boetman, soms lê hy nog maar vlak…








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 533 other followers