Is jy hoop?

6 12 2010

Rom 15:4-13

“Die Here sal julle seën en julle beskerm; die Here sal tot julle redding verskyn en julle genadig wees; die Here sal julle gebede verhoor en aan julle vrede gee!” Dit is die Aäronitiese seën uit Num 6:24-26 waarmee ek graag ‘n diens afsluit. Wat beteken dit egter, wat beteken dit as die seën die belofte van vrede gee, maar ons ervaar dit nie, ons sien dit nie in ons alledaagse lewe nie…  Misdaad, gesinsprobleme, ongelukke, geldprobleme… lyk nie of ons in ‘n besondere vredevolle tyd leef nie. Met Jesus se geboorte het die engele aangekondig: “ “Eer aan God in die hoogste hemel, en vrede op aarde vir die mense in wie Hy ‘n welbehae het!” (Luk 2:14) Vrede? Vrede? Waar is dit?

Om te verstaan wat hierdie aankondiginge beteken, moet ons miskien mooi gaan kyk na ons teks vanoggend: “Mag God, die bron van hoop, julle deur julle geloof met alle vreugde en vrede vervul, sodat julle hoop al hoe sterker kan word deur die krag van die Heilige Gees!” (Rom 15:13). Hier word vrede en vreugde gekoppel aan hoop, hoop wat vloei uit God as die BRON van hoop.

☛ Hoop is ‘n moeilike en maklike woord – Ons is geneig om hoop = te stel aan optimisme. Maar wat is optimisme eintlik, dit is maar net die geloof dat, ten spyte van hoe erg die probleme lyk, dinge ten goede sal uitwerk. In dieselfde omstandighede sal die pessimis weer net die komende ramp sien, alles is verlore!

Hoop het iets in gemeen met beide optimisme en pessimisme. Hoop sien in elke situasie ‘n oplossing, en soos die pessimis, sien dit die situasie in sy volle swang, sy volle potensiaal vir rampe en ellende.

Hoop is egter ook TOTAAL anders as beide optimisme en pessimisme. Optimisme en pessimisme veroorsaak dat ons ‘n situasie maar net aanvaar soos dit kom, “what will be will be”, ons kan tog niks verander aan die uitkoms nie, So, fatalisties, aanvaar ons maar wat kom.

Hoop aanvaar nie maar net wat kom nie, hoop vereis dat ons die wêreld sien soos dit is, eerlik, met al sy probleme, sonder ‘n lagie vernis bo-oor, maar weet dit kan beter.

Ons kan dit doen, want die bron van ons hoop is nie maar net valse optimisme nie, die bron van ons hoop is God self, wat dit in ons werk deur die Heilige Gees.

Daarom kan ons hoop nie los verstaan word van ons geloof in Jesus Christus nie. Dit kan nie los verstaan word van God se liefde wat vir ons bewys en gegee is deur Jesus se geboorte, sterwe en opstanding nie. God se liefde wat verder in ons leef deur Sy Heilige Gees.

☛ Hoe hoop ek op vrede? Hoe leef ek uit hoop? Hoe maak ek die aankondiging van die engele waar?

Slegs deur dit waar te maak vir ander. Want hoop roep ons op tot aksie, tot die uitleef van ons hoop.  Romeine 15 roep ons op om eensgesind onder mekaar te wees, om mekaar te aanvaar, om Sy hoop uit te dra aan alle nasies, om God te loof en prys. Hoop gaan nie oor lekker voel, om knus in my nessie te sit en te “hoop” die storms van die lewe sal nie die boom waarin ek sit ontwortel nie. Hoop roep ons, om ter wille van die eer van God, die storms tromp-op te loop, om ander te aanvaar soos God ons aanvaar – al hou ons soms nie van hulle nie.

Hierdie woord wat in Afrikaans met “aanvaar” vertaal word, het ‘n diep betekenis in die Grieks, eintlik heelwat dieper as wat ons die gewoonlik in Afrikaans verstaan. Dit verwys na die ander persoon aanvaar, neem as jou metgesel, om die ander in jou huis in te neem, om toegang tot jou hart te verleen.

In kort beteken dit nie om HOOP vir jouself te soek nie, maar om God se hoop vir ander te wees! God se vrede breek daar deur waar ek ander aanvaar. Die versoeking is daar om hierdie hoop op ‘n nou, op myself gerigte manier te verstaan – EK wil tog iets beter vir my en my gesin hê! Dit is egter nie waarvan Paulus praat nie. Die hoop wat die Heilige Gees in my werk is nie net vir myself nie, dit is daar om gedeel te word!

In hierdie Kerstyd word ons geroep om te aanvaar soos Christus aanvaar het, om hoop te bring soos Hy hoop gebring het, om vrede te wees vir ander soos Hy ons vrede is. Martin Luther het dit ‘n “gelukkige ruil” genoem. Christus neem alles op Hom wat ons van God skei, en gee vir ons die lewe, en dit in oorvloed, in Christus. So word ons voortdurend by God verwelkom, en so moet ons ander verwelkom en aanvaar.

Ons hoop moet al sterker word deur die krag van die Heilige Gees!    God se vrede moet al sigbaarder word deur ons lewens!

Mense moet hoop sien, hoor, voel en ervaar as ons in hulle teenwoordigheid is of as hulle aan ons dink.

Is jy ander mense se hoop?





Belydenis aflegging – 1 Kor 1:27-29

22 11 2010

1 Kor 1:17-29 (27-29), Deut 7:7-9

Dit is lekker om op ‘n dag soos vandag te kan bymekaarkom, om hier te kan wees en die vreugde van ouers en jongmense te kan deel waar hulle belydenis van geloof aflê. Om deel te wees van ‘n diens waar kerkraadslede hulle bereidwilligheid om op ‘n besondere manier God en die gemeente te dien, kom bevestig. Waar Sondagskool kan terugkyk na ‘n jaar en weet hulle het meer van God geleer

Te midde van al die lekkerte is daar egter altyd die gevaar dat ons dink ONS doen hierdie dinge, ons is dan so oulik, ons offer so baie op vir God. Ons teksverse herinner ons egter onomwonde daaraan dat ONS niks het om op te roem nie – Deut 7:7: “die Here het jou nie liefgekry en gekies omdat jy groter was as die ander volke nie, jy was die kleinste van almal.” 1 Kor 1:29: “Voor God het geen mens dus iets om op te roem nie.”

Hoekom is ons dan vandag hier? Wat het gemaak dat ons bereid kan wees om hier te staan, en in die openbaar te sê wat ons glo? Om dit te verstaan moet ons ver terug gaan, terug na die tyd toe hierdie 4 jongmense nog babatjies was – hulle is al 4 as kindertjies gedoop. Dit was ‘n baken, ‘n oriëntasiepunt in hulle lewens, al het hulle niks daarvan verstaan op daardie tyd nie.
•    Eerstens het hulle ouers beloof om vir hulle van die Here te leer. Dit is glad nie iets wat voor die hand liggend is nie – die ouers moes self weet dat ‘n lewe saam met God beter is as ‘n lewe sonder Hom.
•    Die belangrikste wat daardie dag gebeur het is egter dat God self uitgereik het, toe hulle nog niks verstaan het nie, en vir hulle gesê het dat Hy beloof om vir hulle lief te wees. En nog meer, Hy het die teken van water gegee sodat hulle altyd iets kon hê om hulle te herinner aan God se liefde.
So behoort ons doop vir elkeen van ons ‘n versterking te wees. Toe die Duitse teoloog, Dietrich Bonnhoeffer in die tronk sit agv sy geloof, toe die Nazi’s hom druk om toe te gee en sy geloof te kompromenteer – toe skryf hy uit wanhoop: “Wie is ek?” God het hom egter genade gegee om daarby te skryf: “Wie ek ookal is, o God, U weet ek is U s’n.” En dit is waar van elkeen van ons – te midde van watter moeilikheid of twyfel ookal, kan ons uitroep: “U weet ek is U s’n.!”

Met wat hierdie jongmense vandag kom doen, kom sê hulle iets, iets wat ons ander wat dalk al lankal lidmate is ook met ons lewens moet sê. Dit gaan NIE hier oor wat EK kom sê nie, nee dit gaan oor voortgaande bevestiging van God se werk in my lewe:
•    Ons lewe deur die Gees van God gelei! Nie as ‘n soort magiese krag nie, maar baie prakties as ‘n uitlewing van wat Jesus gevra het, van Sy voorbeeld navolg. Dit is ‘n lewe IN DIE GEMEENTE waar ons take, bedieninge opneem (1 Kor 12), waar ons groei in insig, waar ons volhard in die lewe van gebed (Rom 8), waar ons sekere houdings, gesindhede uitleef teenoor ander (Gal 5). 1 Kor 12:20 sê nie verniet nie: “nou is daar wel baie lede maar net een liggaam.” Ons word geroep om sorg te dra vir mekaar, om deur die Gees gelei, Jesus se gesig vir mekaar te wees!
•    Die feit dat ons vandag, of iewers in die verlede, belydenis van ons geloof kon aflê, kon antwoord op God se uitnodiging by my doop, bevestig dat God SY doopbelofte gestand gedoen het – Hy seën ons! Dit is louter genade dat ons hier kan staan en sê, “Ek glo in God die Vader, Seun en Heilige Gees.” Seën wat sigbaar word en moet word in ons lewens.
•    As kind aanvaar ek en leef ek met die heerlike wete dat God vir MY liefhet! Ek is ‘n voorbeeld vir die grootmense met my geloof.
•    As jongmens om myself op ‘n avontuurlike en energieke wyse aan God te gee – soms op maniere wat dalk die bestaande orde hier in die gemeente gaan uitdaag!
•    As jong volwassenes dalk om in my werk te ontdek ek kan my roeping as Christen uitleef.
•    As iemand in my middeljare dalk die ontdekking dat God my gebruik, juis my stand in die gemeenskap kan gebruik om Sy getuie te wees.
•    As ouer persoon het ek dalk meer tyd om my roeping as gelowige uit te leef, om my wysheid tot Sy eer te gebruik.

Alles is egter genade. Seën wat ons uit God se hand ontvang wat dwarsdeur ons lewens by ons bly. Om belydenis van geloof af te lê, is nie om ‘n doel te bereik nie. As ek gekies word vir die Springbokspan, kan ek nie maar net rustig agteroor gaan sit asof ek ge-“arrive” het nie! Nou is die tyd vir hard werk, vir speel in die span.

Gebruik die genade van God, genade wat Hy beloof het toe jy niks verstaan het nie, genade waarmee Hy jou gebring het tot vandag, genade waarmee Hy ook in jou lewe vorentoe met jou sal wees, gebruik dit , leef daaruit deur die Gees wat in jou woon, om elke dag en oomblik tot Sy eer te leef!

(Preek gelewer tydens die belydenis van geloof aflegging deur 4 jong mense)





Moeilike tye!

19 11 2010

André Swiegers sing, as sy 1966 VW Beetle weereens gaan staan, van “Moeilike tye”. Dit is iets wat ons almal seker onsself mee kan vereenselwig – of dit nou droogte, of finansies, of kinders, of politiek, of watookal is, ons weet van “moeilike tye”. Soms glo ons dat ons dit beter verstaan as enigiemand anders, want al die moeilikheid kom dan altyd na MY kant toe.

Dit is so dat ons in moeilike tye leef. Redelik gereeld hoor ek mense opmerk dat ons nou beslis in die laaste dae leef. Die wederkoms is ophande! Kyk net hoe sleg gaan alles.

Moeilike tye omdat die Wederkoms op pad is, soos Maleagi ons waarsku. Maar ook moeilike en selfs gevaarlike tekste, want daar is altyd iemand wat hierdie tekste probeer uitwerk, probeer ‘n datum gee vir wanneer die Wederkoms dan nou gaan gebeur. So is die Internet op die oomblik vol van ‘n radiostasie wat 21 Mei 2011 as die Oordeelsdag aankondig.

Gevaarlik want niemand het nog ooit reg voorspel nie – dieselfde radiostasie wat 21 Mei 2011 nou so seker aankondig as Oordeelsdag, het in die verlede 6 September 1994 as Oordeelsdag aangekondig. Regdeur die geskiedenis, vanaf die vroeë Christelike kerk, het mense die laaste dae aangekondig, maar dit lyk vir my ons is nog steeds hier.

Maar ook gevaarlik want mense speel met die Bybelse teks asof dit ‘n kode of wiskunde is, eerder as om dit te sien as God se waarskuwing en oproep om elke oomblik gereed te wees vir Hom – vir Sy wederkoms, maar ook om gereed te wees om as Sy getuies op te tree. Jesus self het ons gewaarsku: “Waak dan, omdat julle die dag en die uur nie weet waarop die Seun van die mens kom nie.” (Matt 25:13)

Die grootste gevaar is seker egter dat ons dink ons kan die meesters raak van die Woord van God deur al hierdie vreeslike goed uit te werk. God se Woord is die lig vir ons voete, die riglyn waaraan ONS moet vashou. 2Ti 3:16 sê nie verniet nie: “Die hele Skrif is deur God geïnspireer en het groot waarde om in die waarheid te onderrig, dwaling te bestry, verkeerdhede reg te stel en ‘n regte lewenswyse te kweek,” Ons is onder die Woord, nie die Woord onder ons nie.

Ten spyte daarvan dat Jesus self in Matt 24:26 sê: “maar niemand weet wanneer daardie dag en uur kom nie, nie die engele in die hemel nie en ook nie die Seun nie. net die Vader weet dit.” – ten spyte daarvan kom daar keer op keer weer mense wat ander verlei met sogenaamde voorspellings, of profesieë.

Die belangrike is nie om die Woord van God te probeer manipuleer nie. Moenie probeer om ‘n Dan Brown of Michael Drosin op die Bybel te trek en allerlei kodes daar in te lees nie. Die Woord van God moet gelees word as God se manier op met ons te praat, nie in kodes nie, maar in taal wat verstaanbaar was vir die mense wat dit gelees het, en wat vir ons nou verstaanbaar is. Soos Johannes 5:25 sê, die tyd is NOU. Nou is God se tyd van oordeel. Nou is God se tyd van redding. Nou is die tyd waarin ons moet leef as God se verteenwoordigers, as Sy getuies.

Maleagi beteken “My boodskapper”, en dit is juis die punt. Hierdie is nie menslike woorde nie, maar God wat via Sy boodskapper vir ons wil oproep daartoe om gereed te wees vir die koms van Sy Seun in ons harte en in ons lewens.

Wanneer Maleagi hier in die 5de eeu voor Christus skryf, is die volk lankal terug uit ballingskap, die tempel is herbou, en alles gaan goed… op die oog af. Die volk het egter al weer begin om teen God te oortree. Om God te probeer manipuleer deur hulle godsdiens, onderdrukking van swakkes en armes, korrupte leiers. Te midde van dit alles sê Maleagi – pasop! Die dag van die Here kom! Wie sal dan staande bly?

Slegs diegene wat onder die vleuels van die Here (Ou vertaling) hulle redding en skuiling vind. Dit is so maklik om selfgenoegsaam terug te sit en ‘n skeiding te maak tussen ONS en HULLE – Ons die goeie mense en HULLE die slegtes. Die wat gered word op die dag van die Here is egter hulle wat eerbied het vir God, wat God toelaat om hulle te beskerm onder Sy vleuels, nie die wat op eie geregtigheid staatmaak nie. Ook vir ons kom die woorde van God in Matt 23:37: “hoe dikwels wou ek jou kinders bymekaarmaak soos ‘n hen haar kuikens onder haar vlerke bymekaarmaak”.

In moeilike tye, in gevaarlike tye, help dit nie om in kodes, voorspellings en profesieë redding te gaan soek nie. Onder die vleuels van die Here, as mense wat weet dat ons van Hom afhanklik is, daar is die redding!

Leef alreeds nou deur God se genade op die nuwe aarde.  Jesus het vir ons gesterf – ons hoef geen oordeel te vrees nie – ons hoef nie te fokus op EENDAG nie – Christus is NOU deel van ons lewe, nou help Hy ons om te “cope” met die moeilike tye. Agv Hom kyk ons anders na die wereld, na verhoudinge.  Ons konings kinders van God kan en moet ons juig en jubel want deur Jesus leef ons as oorwinnaars.

Mal 4:2 “ Julle sal vry word en bokspring soos vetgemaakte kalwers” Dis ons daai!  Ons is vry deur Jesus. NOU en vir altyd.

(Maleagi 4:1-3. Met erkenning aan WorkingPreacher.org)





Kursus… of terapie?

9 11 2010

Kursusse, werkswinkels, en dies meer. Die moeite werd of “jolly” patrollie? My eie ondervinding oor die laaste twee jaar met die VBO (Voortgestette Bedienings Ontwikkeling) gerigte kursusse is dat nie een van hulle ‘n “jolly” patrollie was nie, maar dat hulle tog verskil het in die tipe groei wat in ‘n mens na vore kom. Van die kursusse bring meestal intellektuele stimulasie na vore. Ander weer bring ‘n sekere mate van geestelike of persoonlike groei na vore. Het egter onlangs ‘n Fasiliterende Leierskap kursus bygewoon wat ‘n totaal ander tipe groei na vore gebring het. Dit was een van daai kursusse waar mens dinge eers moes verteer om sin van te maak. En soos een van die kursus gangers (nie ‘n dominee nie), gesê het: “Hoe kry jy ‘n klomp predikante vir ‘n terapie sessie bymekaar? Jy vertel vir hulle dis ‘n Leierskap kursus!”

Daar sit ons toe, Dominees, “gewone lidmate” en nie-lidmate. Van die NG Kerk, VG Kerk en Congregational Kerk, en op die tweede dag van die kursus vertel ons vir mekaar van ons grootste pyn. Hoe gebeur so iets? Hoe gebeur dit dat mense van verskillende kerke en rasse, wat mekaar die vorige dag vir die eerste keer gesien het, so openlik van hulle pyn en vreugde kon praat?

Frederik Marais, die hoofaanbieder, het vanaf die eerste oomblik op dag een die reëls goed duidelik gemaak.

  • Ons gaan diep en blaamloos na mekaar luister.
  • Ons gaan mekaar bevestig wanneer ons iets hoor wat ons aanspreek.
  • Ons gaan ons voorveronderstellings suspendeer, op die lyn hang.

Hierdie “reëls” en die konsekwentheid waarmee dit toegepas is deur aanbieders en kursusgangers, het gelei tot die skep van ‘n veilige ruimte. ‘n Ruimte waarin elkeen net homself kon wees. ‘n Ruimte waarin elkeen gevoel het dat wat hy sê, net daar sou bly – dit sou nie die volgende week se skindernuus wees nie.

Dag een is begin met sekere voorbereidende werk, met die indentifisering van jou eie “case study” rondom ‘n spesifieke probleem wat jy ervaar. Op dag twee is een van die metodes om konflik en probleme mee te takel, die storie muur, gebruik. Hier het iets ongeloofliks gebeur. Vanaf die eerste persoon wat aan die beurt was, was daar ‘n brutale eerlikheid rondom waar hy of sy op die oomblik in sy/haar lewe is. Die storie muur het begin by die 1980’s, en in tydblokke geloop tot 2010. Elkeen het gedeel wat hy of sy veilig gevoel het om te deel. Te midde van storie na storie van pyn, hartseer, teleurstellings, mislukkings, vergifnis, rassisme, oorwinnings, groei, aanvaarding het daar soms trane gevloei, is daar soms gelag, maar is niemand onaangeraak gelaat nie. Die fasiliteerder van hierdie gedeelte, Frederik Nel, het met baie empatie en deernis almal genoeg tyd gegee om sy of haar storie te vertel.

Dit het gelei tot groei by ieder en elk. Net die besef dat jy nie al een is wat mislukkings in die gesig moes staar nie, die moed van ‘n ma wat haar kind se moordenaar besoek om hom te vergewe, ens, ens. Alles het ons diep geraak. Niemand het onaangeraak daar weggegaan nie!

Een ding wat my sterk sal bybly in die soeke na die oplossing vir konflik, is die krag daarin om elkeen teenwoordig toe te laat om gehoor te word, om “geluister na” te word.





Wêreld Onderwysers dag 2010

5 10 2010

World Teacher Day 2010Is toe mos gevra om by die plaaslike Hoër en Laerskool iets te sê vir die onderwysers oor Wêreld Onderwysersdag. Hou ek mos net mooi niks van by sulke spesiale geleenthede praat nie, want ek sukkel gewoonlik om iets sinvol uit die Bybel te kry om te sê – iets wat nie die Bybel verdraai nie.

Toe ek nou egter my gedagtes so laat gaan, besef ek toe dat daar eintlik baie in die Bybel is oor kinders en opvoeding, maar dit skep ook sy eie probleme. In die huidige onderwysbestel mag godsdiens nie in die klas gepropageer word nie. Matteus 18:1-6 het egter by my begin spook: “In daardie tyd het die dissipels by Jesus gekom met die vraag: “Wie is die belangrikste in die koninkryk van die hemel?” Hy het ‘n kindjie nader geroep en hom tussen hulle laat staan en gesê: “Dit verseker Ek julle: As julle nie verander en soos kindertjies word nie, sal julle beslis nie in die koninkryk van die hemel kom nie. Wie homself gering ag soos hierdie kindjie, hy is die belangrikste in die koninkryk van die hemel. En wie so ‘n kindjie in my Naam ontvang, ontvang My.” “Elkeen wat een van hierdie kleintjies wat in My glo, van My afvallig maak, vir hom is dit beter as hy met ‘n groot meulsteen aan sy nek in die diep see verdrink.” Veral vers 6: “Elkeen wat een van hierdie kleintjies wat in My glo, van My afvallig maak, vir hom is dit beter as hy met ‘n groot meulsteen aan sy nek in die diep see verdrink.

Dit het my net weer onder die indruk gebring van wat se geweldige verantwoordelikheid ‘n onderwyser in werklikheid het. Hier is hierdie groep kinders wat gewoonlik meer tyd saam met ‘n onderwyser deurbring as met sy of haar eie ouers. Die onderwyser se wêreldbeeld en siening van sake word in ‘n groot mate oorgedra en ingeprent by die kinders, veral in die Laerskool, maar tog ook by die tieners, al wil hulle dit ontken. Ekself kan nou nog, 40 jaar later, my Std 4 onderwyser se rassistiese uitlatings onthou. Met al die klagtes rondom ons samelewing vandag – selfsugtigheid, geweld, oneerlikheid, korrupsie, rassisme, ens, ens – is die Verenigde Nasies se tema vir vanjaar se “World Teacher’s Day” eintlik veelseggend: “Recovery begins with teachers”.

As can be seen in movies like “As it is in heaven“, things like bullying is not just innocent fun, but can result in a violent lifestyle. Racism ingrained into young children is extremely difficuly to overcome in later life. Not for nothing is there a quote attributed to St. Francis Xavier “Give me the child until he is seven and I’ll give you the man” (quoted by arjendu).

All of us have a responsibility towards the children in our society, lest we cause them to stray, as Matthew 18:6 warns us. How much bigger is the responsibility of our teachers who have such a big influence on our children. It is a scary thought that what I talk about in class, my attitude towards the pupils, even my body language, can influence how that child grows up and what he or she becomes. Pink Floyd’s video, “The Wall” shows a teacher that makes fun of a young boy for writing poems, basically ridiculing him. That type of treatment can lead to problems with one’s self image and other social problems. No wonder Pink Floyd sings in their song, “Another brick in the wall“:

We don’t need no education
We don’t need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teacher leave them kids alone

Instead of controlling, the teacher has the responsibility to set the child free, to let Superman fly, to let that child be the best person he or she can possibly be. Always remembering that freedom without responsibility is no freedom at all!

Looking at all of this, we as parents and society can only pray for the teachers of our country. You are shouldering a tremendous responsibility, often in the absence of parental guidance. And when we look at the ills of our society, we realise that they can in fact only be addressed here in the classroom. We don’t only have the child in the classroom, the parent is there as well. Often we are dealing with the pain the parents experienced in their own education.

Teachers have to make the difference. Recovery begins with teachers.





Komga stories

14 09 2010

Soos beloof, van die stories wat vertel is tydens Komga se feesvieringe:

  • Tannie Poppie was die orrelis, maar nie sommer so ‘n orrelis nie, sy was DIE ORRELIS – m.a.w. redelik groot…  So groot dat sy nie die traporrel se trappe kon trap nie. So word twee opgeskote knape gekry om die pomp hier langs die kant van die traporrel te pomp, maar nie hoe nie, toe breek hulle die pomp se handvatsel af. Nou is daar net een genade… die twee knape moet hier onder tannie poppie se voete in, en die twee trappe druk dat die orrel kan wind kry. Die trappe moet jy egter om die beurt druk, druk jy hulle saam, is die orrel windloos en kom daar nie ‘n geluid uit nie. Nou soos dit maar gaan met opgeskote knape, hou hulle nie veel van die werk hier onder tannie Poppie se voete nie, en soos hulle belangstelling verloor, verloor hulle ook hulle ritme op die trappe, en die orrel raak windloos… Dan raps tannie Poppie sommer hier van bo af, en die twee lê weer in, soos twee goeie karperde. Op een stadium raak hulle weer die ritme kwyt, en die een loer nog om om te sien waar die raps is, toe kry hy dit sommer deur die gesig! Toe pomp die mannetjies!
  • Soos vandag nog, het Komga vroeër dae heel leeg geloop oor die Kersvakansie. Die een jaar kry twee kwajongens, ‘n de Kock en ‘n Fourie wat altyd by al die moeilikheid voor was, die taak om Mevrou Dominee en die kinders solank met die ossewa see toe te vat, Double Mouth toe, waar die gemeente en Dominee almal saam vakansie gehou het. As proviand vir die pad, word eers ‘n hele klompie bier gekoop. Toe word Mevrou Dominee en die kinders met al die vakansiegoed op die wa gelaai, nadat ‘n paar biere eers geledig is, net vir die warm laaiery… Toe word die pad Double Mouth toe gevat, maar nie voordat ‘n klomp klippe op die wakis gelaai is, en die touleier weggejaag is nie. Om te draai word of die hot of haar os dan met ‘n klip gegooi, en die deins weg, en so draai die ossewa. So gaan dit heel vrolik voor op die wa, met die biere wat vinnig minder word.

Wonderbaarlik kom hulle toe sonder teenspoed by die laaste steil afdraende voor Double Mouth aan, met die biere nou heeltemal op! Die twee besef toe wel dat hulle nie net die uitermate steil afdraende so kan aandurf nie, maar hulle het die ossewa se remskoen by die huis gelos. Hoe nou gemaak? Hulle neem toe ‘n groot ketting, maak ‘n knoop daarin, en maak dit so vas dat die agterwiel daarop klim, en so op die ketting die bult afgly. So gedoen so gedaan, sit hulle die osse aan die loop, maar toe werk die biere so dat hulle albei hulle balans verloor en val. Die osse en Mevrou Dominee en kinders is die bult af, met die twee wat val-val en rol-rol agterna kom! Gelukkig het die osse toe darem die wa veilig onder gekry!

Daar word nog baie stories van die twee vertel, soos van kapkarre wat in die see “val” dat net die disselbome uitsteek, maar daaroor ‘n ander dag verder.

  • Op ‘n stadium het Komga ‘n heel lekker rugbyspan gehad, met die NG en Sending dominees wat die senterpaar was. Een Saterdag kort daar toe ‘n vleuel, en na ‘n geskarrel word die Metodiste dominee nader gehark as vleuel. Toe die ander hoor van die drie dominees so op ‘n ry in die agterlyn, laat een hoor, “dis nou ‘n agterlyn wat vir geen duiwel stuit nie!”
  • Een van die interessantste Komga stories is seker die een van die klok. In die twintigerjare het die nuwe klok van die kerk weggeraak. So is die Engelse op die dorp geblameer, en het die ding amper gevoelens veroorsaak. So het die hele saak later vergete geraak, tot so klompie jare gelede toe ‘n brief uit Zimbabwe opdaag van Oom Nicholas de Kock. In die brief skryf hy toe dat sy gewete hom vreeslik pla, en dat hy moet bieg – hy en Piet Quion (uitgespreek “coin”) Fourie het die klok een nag afgehaal, en aan die Westekant van kerk begrawe. Met al die gevoelens rondom die beskuldigings dat die Engelse die klok gesteel het, het hy en Piet maar liewer oor die petalje stilgebly. Oom Nicholas stuur toe ewe ‘n plan ook saam van waar die klok moet lê. Net een klein probleempie, daar is intussen ‘n konsistorie aangebou bo-oor die plek waar die klok moet lê…

Met die feesvieringe van die naweek, is daar egter vlam gevat en is die klok gesoek. Gelukkig het Graham Bretzke ‘n metaalverklikker. So is ‘n gat in die konsistorievloer gesaag, en is daar ‘n stuk of 15 gate in ‘n BAIE beperkte ruimte gegrawe. Behalwe vir ‘n indrukwekkende versameling geroeste spykers en ander stukke ysters, is die klok toe nooit gevind nie. Ongelukkig is beide Piet en Nicholas intussen oorlede, so hulle kan nie gevra word vir meer inligting nie. Nou word daar weer bespiegel oor die tyd wanneer dit gebeur het, en of die konsistorie al gebou was of nie. Miskien sal Graham se metaalverklikker weer een van die dae ingespan word – sodra die seer spiere eers herstel het!





Komga

13 09 2010

Komga Kerkgebou

Met die viering van die 100jarige bestaan van die Ned. Geref  Kerkgebou te Komga, het daar wonderlike stories uitgekom! Ek sal so klompie van hulle hier plaas, maar eers net die “amptelike” voëlvlug oor die geskiedenis van die gemeente.

“Op die 15de Oktober 1859 besluit die Ring van Albanie in sitting te Riebeeck-Oos om di. W. Thomson en G.W. Stegmann na “Brits-Kaffraria” af te vaardig teneinde ondersoek in te stel na die omstandighede van die sg. “Grantees” aldaar wat lidmate is van die Ned. Geref. Kerk en as dit raadsaam blyk ‘n gemeente te stig.

Ds. W. Thomson word intussen siek, maar ds. G.W. Stegman gaan voort met die Ring se besluit en ontmoet te Newlands (Sendingstasie van die Episkopaalse Kerk) en te Peelton (Sendingstasie van die London Mission Society) lidmate van die Ned. Geref. Kerk. Die gevolg was die stigting van ‘n gemeente genaamd “Die Ned. Geref. Kerk in British Kaffraria”.

Op die Kerkraadsvergadering van 4 Mei 1861 te Peelton, word besluit om ‘n kerkplaas aan te koop. Die plaas van die heer W. Pretorius kom ter sprake en word gekoop vir £1,000. Op voorstel van ds. Stegman word die kerkplaas McLean genoem as blyk van waardering vir die simpatieke houding van Kolonel McLean teenoor die lidmate van die Ned. Geref. Kerk.

Voortaan sou dit die gemeente van Maclean wees en nie meer “De Ned. Geref. Kerk in British Kaffraria” nie. In 1910 is die laaste sentrum verskuif na Komga.” (Aangehaal uit die 1859-1959 Jubileum pamflet van die NG Kerk Komga).  Nadat die sentrum van die gemeente na Komga verskuif is, is die gemeente weereens herdoop – hierdie keer na die Ned. Geref. gemeente Komga.

Die Kerk is gebou deur Mnr N.G. de Kock en familielede en vriende. Mev N.G de Kock het die hoeksteen op 5 September 1910 gelê.

Die gemeentes van King William’s Town, Stutterheim en Oos-Londen het almal van Komga afgestig. Butterworth het ook van Komga afgestig, maar het weer teruggekom na Komga nadat die Transkei onafhanklikheid verkry het. Die ou grense van die gemeente het tot by die Bashee rivier getrek. In 1993 het Komga gemeente verenig met Stutterheim gemeente nadat die getalle te Komga heelwat gedaal het.

Al die afstigtings het nie sonder probleme verloop nie. Die Hollands-sprekendes van Oos-Londen wou net ‘n eie gemeente stig as hulle “niks met die Maclean gemeente te make sou hê nie.” Dit het gelei tot ds. J.P. Jooste se bedanking. Verhoudinge het egter verbeter en in 1905 is Oos-Londen afgestig van Komga.

In 1959, tydens die 100-jarige fees, het Komga 452 lidmate gehad. Dertig jaar later, in 1989 was daar nog 266 lidmate. Tans bevat die Komga wyk van die Stutterheim gemeente, 41 lidmate.

  • Tot sover die “amptelike” geskiedenis van die gemeente. Interessant genoeg bestaan daar twee weergawes van die aankoop van die plaas te Macleantown. Volgens die een, soos hierbo aangehaal uit die 1959 eeufees pamflet. Die ander, genoem in “A Pot-pourri of Komga History” deur M.A.M de Villiers, sê dat die oorspronklike plaas Maclean in 1859 in die naam van Koningin Victoria aan die Ned. Geref. Kerk “toegeken” is.
  • Ter wille van nasate los ek die name uit die volgende storie:  Daar was ‘n leraar te Komga met wie die gemeente glad nie goed oor die weg gekom het nie. (Hy het ‘n geskiedenis gehad van moeilikheid by ander gemeentes ook). Op ‘n kerkraadsvergadering, waarin die kerkraad hom probeer oorreed het om te bedank, sê die leraar toe dat hy net sal loop as hulle hom uitkoop. Hy voeg toe by dat hulle nie die geld daarvoor het nie. Met die maak ‘n ouderling ‘n sak wat hy by hom gehad het oop, en skud (volgens oorlewering) sowat 300 goue ponde op die tafel uit, met die woorde: “Daar gaan jy!” Die dominee het toe blykbaar sonder enige verdere omhaal bedank…







Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 561 other followers